ฝึกตนจำนวนมากก็ถูกกำจัดไป
สำหรับผู้ที่รอดมาได้ ต่างผู้ล้วนมีจำนวนแต้มผลงานแสดงเหนือศีรษะ ยิ่งฆ่าไปมาก ตัวเลขบนหัวยิ่งเรืองสว่าง
เจียงผิงอันมิได้รีบร้อนต่อสู้ เขานั่งพักบนก้อนหิน
ไม่รู้ทำไมมันถึงเลียนสัจธรรมได้ขนาดนี้ หากเขาไม่บาดเจ็บ ก็จะเริ่มสู้ได้ทันทีแล้วแท้ ๆ
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็มีแต่ต้องรอจนภายหลัง แล้วฉกฉวยแต้มผลงานของผู้อื่นเอา
ผู้ฝึกตนส่วนใหญ่ก็คิดเช่นนี้ พวกเขาพยายามไม่เปิดศึกกันอย่างดุเดือด จะได้ไม่ถูกหมายหัว
“เอ๋~ มีผู้ฝึกตนบาดเจ็บอยู่ที่นี่คนหนึ่งแฮะ”
ผู้ฝึกตนคนหนึ่งผ่านมาเห็นเจียงผิงอัน ใบหน้าก็ปรากฏเค้าปรีดา
เจ้าโง่นี่ไม่ซ่อนตัว ดูเหมือนจะทิ้งการขัดขืนไปแล้ว นี่มันแต้มผลงานส่งตัวเองมาหาถึงที่แท้ ๆ
สวรรค์เมตตาเขาจริง ๆ ในศึกศาลาเซียนนี้ เขาจะอยู่รอดจนจบได้แน่ ๆ
ผู้ฝึกตนคนนั้นพุ่งเข้าเผด็จศึกอย่างปรีดา
