ศพของผู้ฝึกยุทธ์นิกายอสูรดำถูกเผาหมดแล้ว ข้าวของของพวกเขาก็ถูกรวบรวมเข้าด้วยกันแล้ว แค่อาวุธก็กองรวมกันได้เป็นเขาย่อม ๆ แล้วครับ” เยี่ยป๋อซางรายงาน
“รวบรวมของทั้งหมดส่งกลับไปที่เกาะซ่อนหมอก” โจวอี้ยกยิ้ม
“ครับ!”
ซือเจี้ยนอิงเข้ามาในตอนนี้เอง
“คุณโจว เราคุยกันหน่อยได้ไหม?” เจ้าตัวถามพลางส่งยิ้ม
“คุยเรื่องอะไรเหรอครับ?”
“ถ้าคุณคืนป้ายเจ้าสำนักให้เรา ผมจะให้ของขวัญชิ้นใหญ่กับคุณ” เขายิ้ม
ของขวัญชิ้นใหญ่เหรอ?
ผู้อาวุโสสำนักจอมโจรคนนี้มีของดีมากมายจริง ๆ!
“งั้นก็ว่ามาครับ ของขวัญนั่นคืออะไร?” โจวอี้ถาม
“คุณคืนป้ายเจ้าสำนักมาก่อน แล้วผมจะบอกคุณ ถ้าคุณไม่พอใจของขวัญชิ้นนี้ ผมยอมถวายหัวให้คุณเลย”
“หืม?”
โจวอี้มองอย่างไม่วางใจ และเห็นว่าท่าทีของอีกฝ่ายดูจริงจัง
ทันใดนั้น เขาก็หยิบป้ายเจ้าสำนักออกมาโยนให้ซือเจี้ยนอิง “ผมไม่สนใจหรอก ไม่ว่าคุณจะให้ของขวัญชิ้นใหญ่หรือเปล่า? หลังจากกลับไปแล้วเราก็แยกย้ายกันอยู่ดี อย่าลืมสัญญาที่ให้ไว้ก่อนหน้านี้ก็พอ ต่อไปคนของสำนักคุณห้ามมาโจมตีสำนักโอสถและคนของผมอีก”
“คุณโจวสบายใจได้ กลับไปแล้วผมจะกำชับศิษย์ทุกคนเอง” ซือเจี้ยนอิงรับปาก
หลังจากนั้น เขาก็เข้ามากระซิบบอกโจวอี้ “คุณโจว ผมเจอที่ที่เก็บทรัพยากรการฝึกเอาไว้เป็นกองเลย”
“ที่ไหน?” โจวอี้ตาเป็นประกายทันที
“ตามมาเลย!” ซือเจี้ยนอิงเดินนำออกไป
“ผู้อาวุโสเยี่ย เหมิงเทียนอ้าว พาคนตามผมมาที!” โจวอี้ตะโกนบอก
ทั
