ไม่ได้คิดอะไรมากนัก แต่จู่ ๆ เขาก็นึกอะไรได้ดวงตาพลันเบิกกว้างตวัดมามองมันทันที
เขาพลันพุ่งเข้ามาถามเจียงผิงอันอย่างกระตือรือร้น “สหายเต๋าด้ายไหมนี้ขายหรือไม่?”
เจียงผิงอันชำเลืองมองอีกฝ่าย คนผู้นี้สวมเพียงชุดนอนสีขาวชั้นเดียว เส้นผมยุ่งเหยิงเหมือนรังนก ดูเหมือนเพิ่งลุกออกจากเตียง
“ไม่ขาย”
เจียงผิงอันเอ่ยเบา ๆ แล้วเดินผ่านอีกฝ่ายเตรียมจากจร
โหยวเชียนชิวรีบหยุดเขาไว้ “ข้าให้ห้าพันแต้มผลงาน! ขายหรือไม่!”
เถ้าแก่ผู้ยิ้มแย้มกำลังจะกลับเข้าบ้าน ได้ยินเช่นนี้ ทั้งร่างกายและรอยยิ้มก็ค้างเติ่งพร้อมเพรียง
