้นมาหอมแก้มนุ่ม ก่อนจะลูบหัวเล็ก ๆ ของถังเสี่ยวรุ่ย “พอถึงวันเกิดของเสี่ยวรุ่ย พ่อแม่ก็จะจัดงานแบบนี้ให้เหมือนกันนะ”
“อื้ม!” ถังเสี่ยวรุ่ยยิ้มรับขณะพยักหน้า
“อ๊ะ ครูเล่ยเล่ยกับครูซือซือ ขอบคุณที่ช่วยพาเหมียวเหมี่ยวกับเสี่ยวรุ่ยกลับมานะครับ เรายินดีมากที่คุณมาร่วมกงานเลี้ยงวันเกิดของเหมียวเหมี่ยว” โจวอี้ยิ้ม
“พ่อคะ ครูเล่ยเล่ยกับครูซือซือให้ของขวัญวันเกิดหนูด้วยค่ะ!” ถังเหมียวเหมี่ยวหัวเราะคิกคัก
“จริงเหรอ? แล้วหนูได้ขอบคุณครูเล่ยเล่ยกับครูซือซือหรือยัง?” โจวอี้ถามพร้อมรอยยิ้ม
“อื้ม เหมียวเหมี่ยวชอบครูเล่ยเล่ยกับครูซือซือ ขอบคุณคุณครูไปแล้วค่ะ!” ถังเหมียวเหมี่ยวหัวเราะ
“อืม เหมียวเหมี่ยวเป็นเด็กดีแล้วก็เก่งมาก”
เขาชมเธอก่อนจะยิ้มให้คุณครูทั้งสอง “รบกวนคุณไว้มากเลยครับ วันนี้กินดื่มแล้วก็สนุกให้เต็มที่เลยนะครับ”
“ค่ะ” หลี่เล่ยเล่ยและฉู่ซือซือรีบพยักหน้ารับ
“คุณโจวคะ เราเองก็อยู่กันว่าง ๆ มีอะไรให้เราพอช่วยทำได้ไหมคะ?” หลี่เล่ยเล่ยถาม
ช่วยเหรอ?
โจวอี้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและตั้งท่าจะพูดบางอย่าง ทันใดนั้นก็เห็นเด็กกลุ่มหนึ่งวิ่งเข้ามา สีหน้าจึงชะงักไปทันที
เกิดอะไรขึ้น?
เด็กพวกนี้… เป็นลูกของเพื่อนบ้านที่ฝึกวิชากับเหมียวเหมี่ยวและเสี่ยวรุ่ยทุกวันไม่ใช่เหรอ?
โจวอี้มองเด็ก ๆ เหล่านั้นวิ่งมายัดของขวัญใส่มือถังเหมียวเหมี่ยว เขาพลันนึกขึ้นได้ว่าลูกสาวคงจะชวนเด็กพวกนี้มาด้วย
ถึงอย่างไรก็ยังถ
