บทที่ 746 กลับเมืองจินหลิง
ภายในห้องคนไข้ชั้นเก้า หนานกงเหยานอนอยู่บนเตียง ใบหน้าซีกซ้ายถูกพันแผลเอาไว้ อุปกรณ์ทางการแพทย์ถูกติดตั้งตรวจวัดสัญญาณชีพของเธอ
“คุณชายโจว เธอบาดเจ็บสาหัส รอดมาได้ก็นับว่าปาฏิหาริย์มากแล้วครับ” โม่เจิ้งอู๋เอ่ยก่อนจะถอนหายใจขณะเดินตามหลังโจวอี้
“เธอจะฟื้นเมื่อไหร่?” โจวอี้ถาม
“ผมเองก็ไม่มั่นใจครับ” โม่เจิ้งอู๋ส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มลำบากใจก่อนเอ่ยต่อ “ศีรษะเธอได้รับการกระทบกระเทือนอย่างแรง แผลเต็มตัวไปหมด โดยเฉพาะปอดที่ถูกปราณดาบโจมตีเต็ม ๆ อวัยวะภายในก็เสียหายด้วย ถึงเจ้าสำนักฉู่จะมารักษาเธอด้วยตัวเองก็ทำได้แค่ยื้อชีวิตเอาไว้ ยังไม่แน่ใจว่าเธอจะฟื้นขึ้นมาเมื่อไหร่”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น โจวอี้ก็นึกจนปัญญา เซี่ยหลู่เพิ่งฟื้น แต่อีกคนอย่างหนานกงเหยายังคงหมดสติอยู่ ว่ากันตามหลักการแล้ว เขากับหนานกงเหยาไม่ได้เป็นญาติหรือข้องเกี่ยวกันทางสายเลือดแต่อย่างใด แทบไม่เคยได้พบกันด้วยซ้ำ ทว่าถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็ล่อพวกนิกายอเวจีโลหิตระดับบรรพจารย์ยุทธ์เอาไว้ ทำให้เขาเอาชีวิตรอดมาได้ เขาต้องตอบแทนบุญคุณในครั้งนี้
“ผู้ตรวจการโม่ ผมจะพาตัวหนานกงเหยาไป ถ้าต่อไปคุณได้ข้อมูลเรื่องนิกายอเวจีโลหิตกับนิกายอสูรดำก็แจ้งผมมาได้ทันทีเลยนะครับ”
“ได้ครับ” อีกฝ่ายพยักหน้ารับ
หลังจากนั้นชั่วโมงกว่า โจวอี้ได้พาหนานกงเหยากลับมาที่คฤหาสน์ของอู๋ซินเยว่ โดยให้เธอพักที่ห้องรับรองแขกชั้นสอง
ทว่าระห
