อิ๊ก~” ร่างของเหมียวเสียโอนเอน อาภรณ์บนไหล่เจียนเลื่อนหลุด กลิ่นสุราคละคลุ้งไปทั่วตัว
เจียงผิงอันครุ่นคิดสักพัก ก็พลันออกหมัดใส่ท้องเหมียวเสีย
“พรวด!”
เหมียวเสียอ้าปากน้อยๆ ของนางพ่นสุราออกมาอึกใหญ่ อกมหึมากระเพื่อมเด้งอย่างรุนแรง
“เจียงผิงอัน!”
เหมียวเสียตาสว่างทันใด เส้นผมของนางพลิ้วไสว ปราณอันน่าสะพรึงกลัวทะลักออกจากตัวราวแม่มังกรคลั่ง สองมือคว้าสาบเสื้อเจียงผิงอัน จ้องชายตรงหน้าปานจะกินเลือดกินเนื้อ เจ้านี่ถึงกับกล้าชกนาง!
“ศิษย์พี่หญิง เจ้าดื่มมากไปแล้ว หาไม่ ก็ไม่มีทางที่ศิษย์พี่หญิงจะหยุดการโจมตีของข้ามิได้ ยามนี้เมื่อศิษย์พี่หญิงสร่างเมา ขอศิษย์พี่หญิงโปรดพูดย ้าคำสัญญาเมื่อครู่ด้วย”
สีหน้าของเจียงผิงอันไร้การเปลี่ยนแปลง ท่าทีของเขานอบน้อมราวลืมไปสนิทว่าเมื่อครู่ทำอะไรลงไป
เหมียวเสียตะลึงนิ่ง
ชั่วชีวิตยี่สิบกว่าปีของนาง เพิ่งเคยเจอคนเช่นนี้เป็นครั้งแรก
นางเป็นศิษย์พี่หญิงใหญ่ของสำนัก หนึ่งในตัวตนโดดเด่นที่สุดในรอบหมื่นปี ผู้ใดพบนางล้วนให้เกียรติ กระทั่งผู้อาวุโสยังเห็นแก่หน้านาง
แต่เพื่อให้นางสร่างเมา ชายผู้นี้ถึงกับชกนาง!
บิดานางยังมิกล้าทำกับนางเช่นนี้เลย!
เหตุที่เจียงผิงอันกล้าทำเช่นนี้ก็เพราะอีกฝ่ายมีสิ่งใดจะขอจากเขา และหมัดนี้ก็มิได้รุนแรงอะไร แค่กระทบกระเทือนจิตใจอีกฝ่ายเท่านั้น
เหมียวเสียกำหมัดจนสุญตาใกล้เคียงพินาศป่น ข่มซี่เขี้ยวขาวถลึงตามองเจียงผิงอัน “เจ้าต้องเอาท
