ตัวเองไม่ได้ “ศิษย์พี่หญิงคือหวังซิน…”
‘เราเคยได้ยินชื่อนี้มาจากไหนหว่า?’ ดวงตาของเฝ่ยไป๋ลู่เป็นประกาย “ติดต่อหวังซิน บอกเธอว่านายทำภารกิจสำเร็จแล้ว และบอกให้เธอมารับซะ”
“ไม่…” ไม่ทันไร จู่ ๆ เลือดก็กระอักออกมาจากปาก
เฝ่ยไป๋ลู่นั่งมองพร้อมแค่นเสียงเย็น
ช่างเป็นวิธีปลิดชีพคนด้วยยาพิษที่โหดเหี้ยมเสียจริง
วิธีการโสมมเช่นนี้ไม่ต่างกับวิชาของอาจารย์หลินแห่งตระกูลเฝ่ยเลย
เฝ่ยไป๋ลู่เดินไปทางห้องนอน ฉี่ลี่ซึ่งถูกควบคุมไว้ก็เป็นลมไปแล้ว ไม่สามารถเปิดเผยข้อมูลได้
“เราคงเริ่มสืบได้จากหวังซินคนเดียวแล้ว”
ส่วนสองคนนี้…
ดวงตาของเฝ่ยไป๋ลู่เย็นชาเล็กน้อย เธอโจมตีด้วยแรงส่งจากปลายนิ้ว ทำลายรากฐานพลังเต๋าของหานฉือกับฉี่ลี่ในทันที
หากไร้รากฐานพลัง พวกเขาก็เป็นเพียงคนธรรมดาในอนาคต และไม่สามารถเข้าสู่วิถีเต๋าเพื่อคุกคามชีวิตผู้ใดได้อีก
ในเวลาเดียวกัน เฝ่ยไป๋ลู่ก็จัดการความทรงจำของพวกเขา ปกปิดเรื่องของตัวเอง และสร้างความทรงจำเทียมว่าทั้งสองกำลังทะเลาะกันอยู่
หลังจากทำเช่นนี้ย่อมไม่มีใครสงสัยเธอ
เฝ่ยไป๋ลู่สะบัดสิ่งสกปรกบนมือด้วยความพึงพอใจ หันหลังกลับ และกำลังจะออกไป แต่ก็พบว่าประตูโรงแรมถูกล็อก
เฝ่ยไป๋ลู่กำหมัดแน่น เธอกำลังคิดว่าจะเปิดประตูด้วยแรงดีหรือไม่ ทว่าจู่ ๆ ประตูโรงแรมก็เปิดออกพร้อมเสียงดัง ‘คลิก’
แสงจ้าจากทางเดินสลัวลงทีละน้อย ในขณะที่เฝ่ยไป๋ลู่มองผู้มาเยือนด้วยสีหน้ามืดมน
ผู้ที่จะมาในเวลานี้น
