“ผู้อาวุโส ชิวซื่อผิง”
เจียงผิงอันกล่าวทวน
ศิษย์โถงคุมกฎทั้งหลายตะลึงนิ่ง พวกเขาเพิ่งเคยเห็นใครรายงานผู้อาวุโสเป็นครั้งแรก
“ใส่ความผู้อาวุโสเป็นความผิดหนักหนานะ มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นพูดให้ชัดหน่อย”
“ชิวซื่อผิงส่งศิษย์ผู้หนึ่งมาลอบสังหารข้า ข้ามีศิลาบันทึกเงาเป็นหลักฐาน”
เจียงผิงอันนำศิลาบันทึกเงาออกมา จ่ายปราณวิญญาณ แล้วภาพก็ปรากฏขึ้น
เจียงผิงอันซึ่งกำลังต่อสู้ตะโกนอย่างสุดละอาย “ช้าก่อน! ข้าจะให้ทรัพยากรทั้งหมดกับเจ้าหากเจ้าปล่อยข้าไป!”
“ไอ้บื้อ แค่ฆ่าเจ้าเสีย ของของเจ้าก็ยังเป็นของข้าอยู่ดี!”
เถิงชุนโจมตีเจียงผิงอันต่อไป
เจียงผิงอันในภาพตะโกนอย่างร้อนใจ “หากเจ้าฆ่าข้า ปู่ของชิวหยวนไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่ เขาจะฆ่าเจ้าปิดปากแน่นอน!”
“อย่าคิดสร้างความร้าวฉานระหว่างข้ากับอาจารย์เสียให้ยาก!สายสัมพันธ์ระหว่างข้าและอาจารย์มิอาจสั่นคลอนเฟ้ย!”
เถิงชุนหาได้สะทกสะท้านใด ๆ กับวาทะของเจียงผิงอันไม่ ยังคงโจมตีเจียงผิงอันต่อไป
“ผู้อาวุโสช่วยด้วย!” เจียงผิงอันตะโกนไปที่ด้านหลังเถิงชุน
“หลอกข้าเช่นนี้มิได้ผลหรอก ไปตายซะ!”
ภาพฉายจบลงเพียงเท่านี้ เหตุถัดจากนี้คือยามเจียงผิงอันใช้ศาสตราเซียน มิอาจแสดงได้
หลังดูจบ ศิษย์โถงคุมกฎทั้งหลายก็เงียบกริบ ชำเลืองมองกันไปมา
เจียงผิงอันเห็นพวกเขาเงียบไป ก็เกิดสังหรณ์ไม่ดี ถามขึ้นเสียงเข้ม “มิได้หรือ?”
“มิใช่ว่าได้มิได้ แต่ว่า… คนผู้นี้มิใช่ศิษย์สำนักเราแล้วน่ะสิ”
“ศ
