ิษย์ผู้นี้มีชื่อว่าเถิงชุน เป็นศิษย์ของผู้อาวุโสชิวจริง ๆ เมื่อสองเดือนก่อน ผู้อาวุโสชิวมารายงานที่โถงคุมกฎว่าเถิงชุนขโมยอาวุธวิเศษของเขา ทรยศสำนักแล้วหายตัวไป”
“ยามนี้ เถิงชุนถูกสำนักประกาศจับอยู่”
ม่านตาของเจียงผิงอันกระตุก
สองเดือนก่อน เขาเพิ่งฆ่าเถิงชุนไป
หลังเขาฆ่าเถิงชุน ชิวซื่อผิงก็อาจรู้ว่าเถิงชุนตายแล้วผ่านป้ายชีวิต
เพื่อปัดความรับผิดชอบ ชิวซื่อผิงจึงรีบมารายงานศิษย์ตนเถิงชุนที่โถงคุมกฎ
เมื่อทำเช่นนี้ ต่อให้เจียงผิงอันมีหลักฐาน ชิวซื่อผิงก็ปกป้องตนเอง บอกแค่ศิษย์ตนทรยศ มิเกี่ยวอะไรกับเขาได้
เจียงผิงอันรู้แล้วว่ารายงานไปก็ไร้ประโยชน์ เขาจึงสะกดอารมณ์ในใจแล้วเอ่ยเสียงเข้ม
“ข้าไม่รู้ว่าพวกเจ้าคนใดที่นี่ได้ติดต่อกับเฒ่าสารเลวชิวซื่อผิงได้หรือไม่ แต่ถ้าทำได้ ช่วยข้าถ่ายทอดข้อความหน่อย”
“ศิษย์เขายอมระเบิดตัวตายดีกว่าออกมาช่วยชี้ตัวเขา แต่เพื่อปกป้องตัวเอง เขากลับกล่าวหาศิษย์ว่าทรยศอาจารย์ หักหลังสำนักเซียน ชั่วช้าสิ้นดี!”
วาทะช่วงท้ายนี้ เจียงผิงอันกุขึ้นมาเอง จุดประสงค์นั้นง่ายมาก ก็เพื่อยั่วโมโหเฒ่าสารเลวนั่น
หากศัตรูไม่เป็นสุข เขาก็อิ่มเอม
ไม่ว่าอย่างไร เขาก็เป็นอริกับสารเลวเฒ่านี่แล้ว อีกฝ่ายไม่มีทางปล่อยเขาไป เขาก็ต้องให้อีกฝ่ายมิอาจอยู่ดี
พูดจบ เจียงผิงอันก็หันกายจาก
ไม่นานนัก ชิวซื่อผิงก็ได้ข่าวว่าตนถูกรายงาน
เขามิคาดว่าเจียงผิงอันจะรอดมาได้ แต่โชคยังดีที่เขาเตรียมตัวล่วง
