้อมันภายหลัง
ผู้อื่นมีรากเซียนเพียงหนึ่ง แต่เขามีหก ต้องใช้ทรัพยากรมากมาย
ยามนี้ ในใจเจียงผิงอันมีเพียงคำว่า ‘เงิน’ เพียงหนึ่ง
ยามเขายังเล็ก เขากังวลเรื่องเงินทอง เมื่อโตมา ก็ได้ยินบิดาบอกว่าเป็นเซียนมิต้องประวิงกังวล แต่ยามนี้ประจักษ์แล้วว่าเป็นข่าวลวงโดยแท้
เซียนก็ยังเป็นมนุษย์ ขอเพียงเป็นสิ่งมีชีวิต ย่อมมีความปรารถนาและปัญหาของตน
เพียงแต่ ปัญหาของเซียนมิใช่มื้อหน้าจะกินอะไร แต่เป็นทรัพยากรใดที่ต้องใช้พัฒนาการฝึกฝนของพวกเขา
เขาจะหาที่ลับตา ให้ร่างจริงก่อรากเซียน แล้วค่อยหาทางเก็บเงินหลังจากนั้น
เจียงผิงอันเหินออกจากเมืองมังกรเพลิงสวรรค์ หาภูเขาไฟอันมอดไปแล้วแห่งหนึ่งซึ่งไร้ผู้คน
หลังนั่งตรวจสอบสามวันจนแน่ใจว่าไร้ผู้ใดเยี่ยมเยือน เขาก็เริ่มกลืนโอสถวิญญาณสุญญะสองเม็ดควบคู่กับหนึ่งโอสถเทวทัณฑ์ชุบลักษณ์
เปรี้ยง!
อัสนีแดงเลือดฟาดลงจากฟ้าสู่ปล่องภูเขาไฟ
เจียงผิงอันเริ่มสร้างรากเซียนแห่งกำลังและรากเซียนแรงโน้มถ่วงขึ้นมา
อันที่จริง เขาอยากสร้างรากเซียนกาลเวลา ทว่าสุดท้ายก็ถอนใจ
กฎแห่งกาลเวลานั้นยากจะเข้าใจเกินไป หากใช้กาลเวลาสร้างรากเซียน หมื่น ๆ ปีก็อาจมิเคลื่อนขอบเขต
เจียงผิงอันใช้ ‘ร่างวิญญาณเทวา’ อยู่ในสถานะคงกระพันในชั่วกาลสั้น ๆ ปล่อยให้ทัณฑ์อัสนีแทรกสู่กาย หยั่งเลี้ยงรากเซียนทั้งหลาย
ภายใต้อิทธิพลของอำนาจกาลเวลา รากเซียนทั้งสองจึงเติบโตในต่างมิติเวลา
แม้ทุกครั้งที่สร้างรากเซียนคู่
