็กลัวว่าเธอจะเปลี่ยนใจ เขาจึงรีบส่งของให้เธอ
หลินหมินเฟิงรู้ดีว่าลูกชายของเขาเป็นอย่างไร เขาจึงมองหลินเจี้ยนลี่อย่างสงสัย
เขามาที่นี่เพื่อเอาใจเฝ่ยไป๋ลู่และต้องการสานสัมพันธ์อันดีกับปรมาจารย์ตัวจริง ดังนั้นอย่าปล่อยให้ลูกชายตัวแสบทำเธอขุ่นเคืองจะดีกว่า
ตระกูลหลินร่ำรวยและของขวัญที่พวกเขามอบให้ก็มีค่า แต่เฝ่ยไป๋ลู่ไม่ชอบได้รับความกรุณาจากผู้อื่น ดังนั้นจึงมอบยันต์ให้แต่ละคน
แม้ว่าคนในตระกูลหลินจะไม่เชื่อเรื่องโชคลาง แต่พวกเขาก็ไม่ได้แสดงอารมณ์ใด ๆ ออกมา
หลินหมินเฟิงบอกให้ลูกหลานเก็บไว้กับตัว จากนั้นกล่าวขอบคุณเฝ่ยไป๋ลู่ด้วยรอยยิ้ม และจากไปพร้อมกับคนอื่น
ทันทีที่เขาพ้นจากสายตาของเฝ่ยไป๋ลู่ ใบหน้าของหลินหมินเฟิงก็มืดมนลง
เขามองหลินเจี้ยนลี่ด้วยท่าทางคุกคาม “เกิดอะไรขึ้น แกได้สร้างปัญหาข้างนอกหรือเปล่า?”
หลินเจี้ยนลี่ถึงกับขาอ่อน เขากลัวพ่อโกรธมาตั้งแต่เด็กแล้ว
เมื่อทนแรงกดดันไม่ไหว จึงเล่าทุกอย่างเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นที่ถนนเฉาอวี้ในวันนั้นให้ผู้เป็นพ่อฟัง
“แกต้องระวังคนอื่น และต้องไม่มีเจตนาทำร้ายผู้อื่น เจ้าเด็กนี่บ้าไปแล้ว แกจะต้องทนทุกข์ทรมานมากมายในอนาคตแน่” หลินหมินเฟิงโกรธมากจนฟาดเขาด้วยไม้เท้า “ทุกวันนี้ฉันแก่แล้ว ควบคุมแกไม่ได้ ตอนนี้ปล่อยให้พี่ชายคนโตของแกดูแลแกละกัน เลิกยุ่งกับเพื่อนที่ไม่ดีของแกซะ และไปทำงานกับพี่ชายคนโตในบริษัทเป็นเวลาสามปี”
หลินเจี้ยนลี่พร่ำบ่นไม่รู้จบ
