หนีไปเฉย ๆ ข้ำคงมิได้ติดใจอะไรเจ้ำ แต่ท ำไมเจ้ำต้องใส่ควำมข้ำด้วย? ขออภัยด้วย ข้ำเป็นคนรอบคอบ เพื่อป้องกันมิให้เจ้ำล้ำงแค้นชักศึกใส่ในภำยหน้ำ เจ้ำตำยเสียดีกว่ำ”
เจียงผิงอันไม่สนใจว่ำอีกฝ่ำยจะมำจำกขุมก ำลังใด ผู้ใดก็ล่วงเกินเขำมิได้ หำกเป็นผู้ฝึกตนอื่น ๆ คงถูกคนผู้นี้ฆ่ำไปแล้ว
เขำใช้วิชำลับจิตวิญญำณ ‘วัฏสงสำร’ โจมตีเข้ำใส่
พริบตำนั้น สีหน้ำของจั๋วเฟิงชะงักค้ำง แล้วสีหน้ำก็บิดเบี้ยววิญญำณถูกฉีกกราชำกอย่ำงทุกข์ทรมำน
หลังจัดกำรกับคนผู้นี้ เจียงผิงอันก็เริ่มจัดกำรศพคนทั้งหลำย
เขำใช้เวลำสักครู่ในกำรจัดเรียงและหลอมซำกศพทั้งหลำย เมื่อรวมกับผลึกเซียนที่พวกเขำมี สุดท้ำยก็ได้ผลึกเซียนมำแสนเศษ
เมื่อรวมกับผลึกเซียนที่ได้มำก่อนหน้ำ เขำก็จะซื้อโอสถวิญญำณสุญญะได้เม็ดหนึ่งแล้ว
เร็วกว่ำตั้งหน้ำตั้งตำดูดซับปรำณเป็นไหน ๆ เลยมิใช่หรือ?
ขณะจัดเรียงทรัพยำกร เจียงผิงอันก็พบบำงสิ่งแปลกพิกลจำกตัวศิษย์ส ำนักเซียนอวี่หวงผู้นี้
มันเป็นโลงศพที่ดูเหมือนสร้ำงจำกแก้วผลึก
โลงศพนี้ถูกรัดพันด้วยโซ่ตรวนสีด ำสนิท บรรจุอ ำนำจที่เจียงผิงอันมิอำจเข้ำใจ
เจียงผิงอันพยำยำมเพ่งมองว่ำมีอะไรอยู่ในโลงศพ แต่ก็มิอำจมองเห็น
โลงศพนี้ไม่มีทำงธรรมดำ
เจียงผิงอันครั่นคร้ำม ระมัดระวังกับสิ่งที่เกินควำมรู้อยู่เสมอมำ
ในบ้ำนเกิดเขำ โลงศพเป็นสัญลักษณ์ของโชคร้ำยและควำมตำย และเจียงผิงอันก็ไม่อยำกเก็บของเช่นนี้ไว้กับตัว
“ไว้น ำกลับไปขำย น่ำจะได
