ที่คนทั้งหลำยคิดหนี ก็พบว่ำร่ำงของพวกตนถูกอ ำนำจสำยหนึ่งตรึงเกินเขยื้อนหลบ
เจียงผิงอันใช้วิชำเทียมเทพสงครำมอย่ำงสุดก ำลัง หนึ่งหมัดโถมทะยำน แล้วคนเหล่ำนี้ก็เปรำะบำงดุจก้อนโคลน กำรป้องกันใด ๆล้วนไร้ผล ถูกบดขยี้ไปทันที
กำรฆ่ำผู้ฝึกตนซึ่งระดับต ่ำกว่ำตนหำมีควำมรู้สึกภำคภูมิใดไม่
เขำใช้พลังวิญญำณน ำเศษเนื้อเหล่ำนี้ยัดลงไปในขวดกลืนสวรรค์ที่โลกใบน้อยของเขำ
หนึ่งบุคคลมีมูลค่ำห้ำพันผลึกเซียน แม้จะเปลืองพลังในกำรต่อสู้ไปบ้ำง แต่ก็ยังมีมูลค่ำมำกมำย
เมื่อรวมสิบบุคคลก็เป็นห้ำหมื่นผลึกเซียน หลอมคนนี่ได้ผลึกเซียนไวแท้
ขณะเดียวกัน จั๋วเฟิงใช้วิชำหลบหนีผละจำกอย่ำงรวดเร็ว หลังพ้นอันตรำยมำได้ เขำก็ลงพักที่ยอดเขำแห่งหนึ่ง ดวงตำขอโทษขอโพยรู้สึกผิด
“ขออภัยด้วย ข้ำเองก็ไม่อยำกท ำเช่นนี้ แต่ข้ำไม่อยำกตำย เจ้ำไปสบำยเถอะนะ ยำมข้ำเติบโต ข้ำจะช่วยเขำท ำลำยส ำนักเซียนเทียนหลำนล้ำงแค้นให้เจ้ำแน่นอน!”
“ไม่ต้องช่วยข้ำล้ำงแค้นหรอก แค่ตำยไปก็พอ”
หนึ่งเสียงไร้อำรมณ์พลันดังขึ้น
จั๋วเฟิงขนลุกซู่ หันมองกลับมำทันควันด้วยสีหน้ำตกใจ
“เจ้ำหนีออกมำได้!”
นี่ก็คือผู้ที่ช่วยเขำเมื่อครู่นี้!
คนผู้นี้ถูกคนมำกมำยรุมล้อม แต่ก็หนีออกมำได้
“อย่ำฆ่ำข้ำ เรำเป็นศิษย์ร่วมส ำนักกัน! ข้ำจะให้โอกำสที่ข้ำได้มำกับเจ้ำ!”
จั๋วเฟิงรวดร้ำวในใจ ท ำไมเขำต้องใส่ควำมอีกฝ่ำยเพื่อหนีมำด้วยหนอ
ในสภำพปัจจุบันของเขำ อย่ำหวังเอำชนะคนผู้นี้ได้เลย
“หำกเจ้ำ
