เขำ?
หรืออีกฝ่ำยก็เป็นศิษย์ส ำนักเซียนอวี่หวงเหมือนกัน?
จั๋วเฟิงกัดฟัน ตะโกนขึ้นรำวตัดสินใจแล้ว “พี่จำง! รีบน ำสิ่งนั้นไปก่อน เจ้ำต้องไม่ให้สิ่งนี้อยู่ในมือส ำนักเซียนเทียนหลำนเด็ดขำดนะมิต้องสนใจข้ำ!”
ควำมสนใจของผู้ฝึกตนจำกส ำนักเซียนเทียนหลำนจดจ่อที่อัสนีด ำทันที
จั๋วเฟิงฉวยโอกำสนี้ผลำญชีวิตตัวเอง ใช้วิชำหลบหนีไปโดยพลัน
ส ำนักเซียนเทียนหลำนเห็นจั๋วเฟิงหนีไปก็มิได้ตำม แต่ล้อมรุมผู้ฝึกตนซึ่งเพิ่งปรำกฏตัว
“สหำยเจ้ำหักหลังหนีไปแล้ว รีบส่งโลงนั่นมำเสีย!”
ผู้ที่จู่ ๆ ก็ปรำกฏตัวนี้มิใช่ใครอื่นนอกจำกเจียงผิงอัน
เจียงผิงอันเผชิญหน้ำศัตรูพลำงเอ่ยเสียงเรียบ “ข้ำหำรู้จักเขำไม่ไร้ซึ่งโลงศพใด ๆ พวกเจ้ำถูกหลอกแล้ว”
ผู้ฝึกตนทั้งแปดมองหน้ำกัน
“มำรดำมัน! หำกเจ้ำไม่รู้จักเขำ เจ้ำจะลงมือท ำไม? ปัญญำนิ่มหรือ?”
“รีบฆ่ำเขำซะแล้วตำมจั๋วเฟิงไป!”
ผู้ฝึกตนทั้งแปดหงุดหงิดใจยิ่ง สำรเลวจอมจุ้นนี่มำคนเดียวยังกล้ำลงมือ ผู้ใดมอบควำมกล้ำให้หนอ?
“ไว้ข้ำจะช่วยพวกเจ้ำตำมไล่ล่ำให้ แต่ยำมนี้ พวกเจ้ำไปตำยได้แล้ว”
อวตำรซึ่งมีรำกเซียนท ำลำยล้ำงและรำกเซียนจ ำนงสัประยุทธ์ปรำกฏขึ้น
เมื่อสัมผัสปรำณจำกอวตำรนี้ได้ โทสะและควำมดูแคลนในสีหน้ำผู้ฝึกตนทั้งแปดก็เปลี่ยนสู่ควำมขวัญผวำ
“ระดับเขตแดน!”
แม้เจียงผิงอันจะยังมิบรรลุอ ำนำจเขตแดน แต่เขำในยำมนี้เพียงออกหมัดส่ง ๆ ก็แผลงกฎเกณฑ์ท ำลำยล้ำงและจ ำนงสัประยุทธ์อันแข็งแกร่งสุดขั้วได้
ขณะ
