ปที่ภูเขาชางหลาง”
“จะกลับไปจริง ๆ น่ะเหรอ?”
“แน่นอนสิ”
โจวอี้เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้มขมขื่น “ในเมื่ออยากจะกลับก็กลับไป! แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่เธออยากจะมาที่จินหลิงอีกก็มาหาพี่ได้ตลอดเวลา นอกจากนี้ บอกไอ้เจ้าสารเลวหวังจ้วงด้วยว่าถ้าเขากล้ารังแกเธอ ฉันจะถลกหนังเขาเอง!”
ทันใดนั้นเสียงของหวังจ้วงก็ดังแทรกเข้ามาจากปลายสาย “พี่ชาย! ผมสัญญาว่าผมจะไม่มีวันรังแกน้องสาวของคุณแน่นอน!”
พี่ชาย?
‘เชี่ยเอ๊ย!’
โจวอี้สบถก่อนจะวางสายไป
“เป็นยังไงบ้าง?” เฉิงฮ่าวถาม
“จะมีอะไรได้อีกล่ะ น้องสาวผมลักพาตัวหวังจ้วงไปจริง ๆ” โจวอี้ยิ้มอย่างขมขื่น “ช่วยผมอีกทีนะ! ช่วยเชิญ… หวังซงไปที่พาราไดซ์คลับให้ที ผมจะคุยกับเขาเอง”
“ได้เลย ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ” เฉิงฮ่าวตอบรับ
อีกด้านหนึ่ง
เฉินอันฉีได้ยินโจวอี้และเฉิงฮ่าวคุยกัน เธอไม่คิดว่าโจวอี้จะมีน้องสาว และดูเหมือนว่าน้องสาวของโจวอี้ได้ลักพาตัวชายคนหนึ่งไป
สุดยอดเลยใช่ไหม?
จู่ ๆ เฉินอันฉีก็นึกถึงประโยคหนึ่งขึ้นมาได้ ‘ด้านได้ อายอด!’
ถ้าฉันกล้าหาญเหมือนน้องสาวของโจวอี้บ้างละก็…
“แองจี้ ผมไปก่อนนะ แล้วอีกไม่กี่วันผมจะมาใหม่” โจวอี้กล่าวลา
“ฉันจะไปส่งคุณข้างล่าง”
“ไม่ ๆ คุณไปพักผ่อนได้แล้ว ไม่จำเป็นต้องลงไปส่งผมหรอก” โจวอี้หัวเราะ
“คุณจะมาอีกเมื่อไหร่? ถ้าจะมา อย่าลืมบอกฉันล่วงหน้าด้วย เพราะฉันจะทำอาหารเตรียมไว้รอให้คุณมากินด้วยกัน!” เฉินอันฉีรีบกล่าวทันที
“เอ่อ
