บทที่ 549 คู่สวรรค์สร้าง
โจวอี้จ้องมองหวังจ้วงอย่างเงียบงัน คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
ปฏิเสธไม่ได้ว่าหวังจ้วงนั้นหล่อเหลาและดูเหมือนจะมีภูมิหลังครอบครัวที่ดี แต่ชายหนุ่มที่หล่อเหลาแบบนี้กลับมาชอบซูเสี่ยวเม่ยได้อย่างไร?
จริงจังหรือแค่เล่น ๆ?
ถ้าเขาแค่อยากจะเล่นสนุก นั่นแปลว่าเขากำลังรนหาที่ตาย แต่ถ้าเขาเอาจริง เขาก็เป็นน้องเขยที่ดีได้เลย
โจวอี้เป็นห่วงซูเสี่ยวเม่ยมาก สำหรับเขาแล้วซูเสี่ยวเม่ยถือว่าเป็นน้องสาวของเขาเอง นอกจากนี้ ซูเสี่ยวเม่ยเคยได้รับบาดเจ็บทางสมองเพราะเขามาก่อน ดังนั้นสติปัญญาของเธอจึงได้รับผลกระทบไปด้วย เพียงแค่ความผิดนั้นก็หมายความว่าเขาต้องดูแลซูเสี่ยวเม่ยให้ดีไปตลอดชีวิต
โจวอี้หันไปมองหวังซงผู้กำลังมีสีหน้าย่ำแย่และพูดอย่างใจเย็นว่า “พาน้องชายของคุณกลับไปก่อนเถอะ เราค่อยคุยกันทีหลัง ตกลงไหมครับ?”
“อืม!”
หวังซงพยักหน้าก่อนจะหยิบไม้กวาดที่โจวอี้ทิ้งไว้บนพื้นขึ้นมา แล้วตวาดใส่น้องชายของตัวเองด้วยสีหน้าบูดบึ้ง “นายจะกลับบ้านกับฉันไหม! หรือนายจะให้ฉันจะหักขานายให้ทุกคนเห็น!”
“ถ้ากลับบ้านแล้ว อย่าลืมเตรียมเงินสิบล้านให้ผมด้วย!” หวังจ้วงโต้ตอบกลับไป
เตรียมเงินกับตูดแกน่ะสิ! ไอ้น้องบ้า!
มีน้องชายบ้านไหนบ้างที่ขอเงินพี่ชายทีละสิบล้าน!
หวังซงสาปแช่งในใจ และโยนไม้กวาดในมือทิ้งก่อนจะลากหวังจ้วงออกไปด้วยความโกรธ
เรื่องราววุ่นวายเป็นอันจบลงชั่วคราว
เมื่อฝูงชนจากไปหมดแล้ว
