บทที่ 550 ฉันพบกลุ่มพี่น้องในจินหลิงแล้ว
ลักพาตัว?
หนี?
สีหน้าของโจวอี้เปลี่ยนไปทันที จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าข่าวนี้ดูไม่ค่อยน่าเชื่อถือนัก หวังจ้วงจะถูกลักพาตัวไปง่าย ๆ ได้อย่างไร?
“โจวอี้ ยังมีเรื่องอื่นอีกนะ” เฉิงฮ่าวพูดด้วยรอยยิ้มขมขื่น
“มีอะไรอีก?”
“ไอ้เจ้าเด็กหวังจ้วงที่เมื่อก่อนไม่เคยกล้าทำอะไรเลย ตอนนี้ไม่รู้ว่าเขาเกิดความกล้าอะไรขึ้นมา เขาขโมยของโบราณที่พ่อและพี่ชายตัวเองซื้อสะสมไว้ไปทั้งหมด แม้กระทั่งเงินสด เครื่องประดับ ทองคำ และอัญมณีในตู้เซฟ…สรุปก็คือของมีค่าทั้งหมดถูกกวาดออกไปจนหมดเกลี้ยงเลย” เฉิงฮ่าวกล่าวด้วยรอยยิ้มบิดเบี้ยว
“เอ่อ…”
โจวอี้ถึงกับพูดอะไรไม่ออก
แน่นอนว่าการป้องกันหัวขโมยที่เป็นคนในบ้านนั้นคงเป็นเรื่องยาก ดูเหมือนว่าหวังจ้วงตั้งใจแน่วแน่ที่จะหนีไปกับซูเสี่ยวเม่ยสินะ
โจวอี้โทรหาซูเสี่ยวเม่ย เมื่ออีกฝ่ายรับสายและเขายังไม่ทันได้เอ่ยอะไร เขาก็ได้ยินเสียงหัวเราะของน้องสาวตัวเองดังขึ้นมา
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า พี่อี้ ฉันเก่งมากเลยใช่ไหมล่ะ? อาจารย์สั่งให้ฉันพาผู้ชายกลับไปอยู่ด้วย ตอนนี้เป็นไง? แป๊บเดียวก็ได้ผู้ชายแล้วอะ! ฉันเจ๋งสุด ๆ ไปเลยใช่มั้ยล่ะ? ชมฉันเร็วเข้าสิ!”
“เจ๋งกับป้าเธอสิ!”
โจวอี้ฟังน้ำเสียงที่เย่อหยิ่งของซูเสี่ยวเม่ยและอดไม่ได้ที่จะกลอกตา เขาแสร้งทำเป็นโกรธและถามว่า “เธออยู่ไหน? กลับมาหาฉันเดี๋ยวนี้!”
“ไม่กลับ! เรามาถึงสถานีรถไฟแล้ว แล้วก็กำลังจะขึ้นรถไฟกลับไ
