จมองทะลุขอบเขตของคนผู้นี้ได้!
นี่มิใช่มนุษย์ แต่เป็นเซียน! ยอดฝีมือซึ่งอยู่เหนือขอบเขตเซียนมนุษย์!
คนผู้นี้เป็น ‘ศิษย์พี่’ ตรงไหนกัน บางทีอาจเป็นผู้อาวุโส!
ผู้อาวุโสบ้านใครมาอ่านหนังสือที่นี่กัน ตำหนักท่านเล่า? เตียงกว้างร้อย ๆ จั้งของท่านเล่า?
“ผู้อาวุโส ผู้น้อยขออภัยด้วยที่เลินเล่อ”
เจียงผิงอันกุมกำปั้นก้มหัวขอขมา ขณะที่เขากำลังจะหันกายจาก ชายในชุดบัณฑิตสีเทาก็เก็บหนังสือในมือ ลุกขึ้นช้า ๆ แล้วพูดเบา ๆ
“เคหาฝึกฝนระดับสูงก็ยังมีอยู่ ข้าจะพาเจ้าไปดู”
“มิรบกวนผู้อาวุโสหรอกขอรับ ข้าไปหาผู้อื่นก็ได้”
เจียงผิงอันมิกล้าให้ยอดฝีมือระดับเซียนอย่างเขานำทางไปดูเคหาหรอก
“คนอื่น ๆ ยุ่งอยู่ ผู้อาวุโสผู้นี้พอดีว่าง จะพาเจ้าไปเอง”
ชายในชุดบัณฑิตสีเทาเดินออกจากโต๊ะไปนอกโถง ดูเหมือนเขาตั้งใจพาเจียงผิงอันไปดูเคหาจริง ๆ
“สหาย เจ้านี่แน่จริงๆ ถึงกับให้ผู้อาวุโสเหมียวพาไปดูเคหาได้”ใครบางคนถ่ายทอดกระแสปราณหาเจียงผิงอัน ไม่รู้ว่าตั้งใจชมหรือล้อเลียนกัน
เจียงผิงอันชะงักค้างกับที่
“มัวทำอะไรอยู่ ตามมาสิ”
ชายในชุดบัณฑิตสีเทาตรงหน้าเขาพูดด้วยน ้าเสียงสุขุม ไร้อารมณ์ใดเปลี่ยนแปลง
เจียงผิงอันยิ้มจืดเจื่อน ภายหน้าต้องใช้วิชาเนตรไว้เสียแล้ว หาไม่จะล่วงเกินคนได้ง่าย ๆ ภพเซียนมียอดฝีมืออยู่เต็มไปหมด หากเจอผู้อาวุโสเข้าสักคน ก็อาจเป็นเซียนได้ทั้งนั้น
เขารีบเดินตามไปอย่างนอบน้อม โชคยังดีที่ผู้อาวุโสท่านนี้อัธยาศัยด
