ี มิได้ถือสาอะไรเขา
หลังเจียงผิงอันลับหลัง ทั้งโถงก็เดือดพล่านด้วยเสียงสนทนา
“เด็กนี่มาใหม่แน่ ๆ กระทั่งผู้อาวุโสเหมียวยังไม่รู้จัก”
“ว่าไปแล้ว ทำไมผู้อาวุโสเหมียวจึงดูแลศิษย์ใหม่เช่นนี้หนอ? ผู้อาวุโสเหมียวขึ้นชื่อเรื่องอารมณ์ร้ายแท้ ๆ”
“ไม่รู้สิ เพราะผู้อาวุโสเหมียวอารมณ์ดีอยู่กระมัง”
เจียงผิงอันไม่ได้ยินเสียงสนทนาเบื้องหลัง ติดตามผู้อาวุโสท่านนี้ข้ามสุญตามายังบ้านไม้อันโดดเดี่ยวห่างไกลแห่งหนึ่ง
บ้านไม้หลังนี้ห้อมล้อมด้วยต้นไม้ไม่ทราบนามมากมาย พลังชีวิตอันอัดแน่นจากต้นไม้เหล่านี้คลับคล้ายจะทวีอายุขัยได้พันปีเพียงหนึ่งขบกัด
พฤกษาสามัญซึ่งเติบโตตามธรรมชาติรายล้อมบ้านไม้หลังนี้ก็บรรจุคลื่นพลังกฎเกณฑ์แข็งแกร่ง พวกมันล้วนเป็นโอสถทิพย์ระดับสูงสุดในภพแร้นแค้นทั้งสิ้น
ด้านหลังบ้านไม้นี้คือปราณเซียนอันควบแน่นเป็นน ้าตกธารเซียน โปรยลงเป็นสระน ้า คละคลุ้งตลบละอองหมอกเซียน
กฎเต๋าเซียนพลิ้วพราวเป็นครั้งคราวรอบทิศ หากอยู่ที่นี่สักพักเจียงผิงอันก็อาจกระจ่างเข้าใจ
เจียงผิงอันรู้สึกได้ว่าที่นี่ไม่ธรรมดา จึงเอ่ยขึ้นว่า “ผู้อาวุโสเหมียวข้ามีทรัพยากรจำกัด ไม่น่าเช่าที่นี่ไหวนะขอรับ”
แม้จะมิได้ถามราคา แต่ไม่มีทางธรรมดาแน่ ๆ
“ที่นี่ราคาดาษดื่นอยู่นะ เดือนละพันผลึกเซียน” เหมียวจิ่งกล่าวเบา ๆ
เมื่อได้ยินราคา เจียงผิงอันก็ผ่อนหายใจโล่งอก
ถึงราคาจะแพง ก็ยังจับต้องได้
เจียงผิงอันมิกล้าขอให้อีกฝ่ายพาเขาไปดูเ
