คหาอื่น เขาจึงนำสมบัติลับชิ้นสุดท้ายออกมาส่งให้กับอีกฝ่ายด้วยสองมือ
“ผู้อาวุโส ข้าไม่มีผลึกเซียนติดตัว ขอใช้สิ่งนี้ทดแทนได้หรือไม่ขอรับ? ข้าไม่แน่ใจว่าจะฝึกฝนที่นี่นานเพียงไร หากฝึกฝนนานเกินไปจนเกินมูลค่าอาวุธวิเศษชิ้นนี้ ข้าจะจ่ายผลึกเซียนชดเชยเพิ่มให้”
“ได้สิ”
เหมียวจิ่งรับสมบัติลับ แล้วหายตัวไปทันที
เมื่อเห็นอีกฝ่ายจากจร เจียงผิงอันก็ถอนหายใจยาวเหยียด
แม้ผู้อาวุโสท่านนี้จะอัธยาศัยดี สุดท้ายเขาก็เป็นผู้อาวุโส มอบแรงกดดันแก่เขาสูงยิ่งนัก
เขาปาดเหงื่อแล้วมองไปรอบ ๆ
บ้านไม้หลังนี้เรียบง่ายยิ่ง ไร้ค่ายกลใด ๆ ให้เห็น
แต่ที่นี่มีน ้าตกธารเซียนอยู่ กฎเต๋าเซียนปรากฏชัดเจน ค่าเช่าพันผลึกเซียนต่อเดือนมิถือว่าแพงเกินไป
ที่นี่ไม่มีผู้คนใกล้เคียง ดูเหมือนจะเป็นเขตหวงห้าม สถานที่เช่นนี้เป็นที่น่าพอใจที่สุดสำหรับเจียงผิงอัน เขาสามารถฝึกฝนได้อย่างเงียบเชียบ
เจียงผิงอันนั่งลงที่ริมสระในม่านหมอก มิได้สร้างรากเซียนเดี๋ยวนั้นเลย
เขาก็วาดฝันอยากสร้างเมล็ดพันธุ์เซียนมากกว่าหนึ่งเมล็ดอยู่เช่นกัน
เพราะถึงอย่างไร ก็ไม่มีใครเมินเฉยสิ่งที่สามารถเพิ่มความแข็งแกร่งของตนเองได้เช่นนี้หรอก
เขาจะให้เวลาตัวเองอีกสองเดือน หากยังหาทางสร้างเมล็ดพันธุ์เซียนแฝดมิได้ เขาก็จะพอแค่นี้ ไม่เสียเวลาต่อไป
เจียงผิงอันเรียบเรียงความคิดแล้วเริ่มฝึกฝน เข้าใกล้การฟื้นชีพบุพการีไปอีกขั้น…
ที่ตีนเขา เหมียวจิ่งชำเลืองยอดเขาสลับกับบุ
