นที่เขาอยู่หามีวิชาจำแลงเซียนไม่ เขาต้องไปศาลาหลักจึงจะมีโอกาสได้มา
การไปสู่ศาลาหลักมีสามเงื่อนไข หนึ่งคือคัดเลือกอัจฉริยะทุกห้าปี สองคือให้หนึ่งแสนแต้มผลงาน และสามคือผ่านการแนะนำ
ทางแรก อัจฉริยะต้องอายุต ่ากว่าร้อย เขาอายุเกินแล้ว
ทางที่สาม การแนะนำนั้น กล่าวตรง ๆ ก็คือเส้นสาย ซึ่งเจียงผิงอันไม่มี
เช่นนั้น ทางเดียวก็คือทางที่สอง แต้มผลงาน
หากคิดจะรวบรวมให้ถึงหนึ่งแสนแต้มผลงาน ก็ต้องจ่ายราคาและเวลามหาศาล
จากที่มีบันทึกในป้ายหยก การสังหารสัตว์ภูตขั้นต้นขอบเขตหลอมสุญตาสักตนแล้วส่งซากแก่สำนัก ได้แต้มผลงานเพียงน้อยนิด
หากอยากได้แต้มผลงานเยอะ ๆ ก็ต้องทำงานยาก ๆ
ดังนั้น การจะได้วิชาจำแลงเซียนมาจึงไม่ง่ายเลย
ทันใดนั้น แขนของเจียงผิงอันก็เจ็บจี๊ด เมื่อเขาก้มลงมอง ก็พบมือข้างหนึ่งกำแขนของเขา
มิใช่ใครอื่นนอกจากเฉียนฮวั่นโหรว
เจียงผิงอันหันไปถามอีกฝ่ายอย่างฉงนใจ “เสี่ยวเซียง มีอะไรหรือ?”
ขณะนี้ ลมหายใจของเฉียนฮวั่นโหรวกระชั้น ใบหน้าแดงก ่า ร่างสะท้านสั่น สีหน้าสิ้นความเฉยชา แทนที่ด้วยความตื่นเต้น
“ดูป้ายหยกบันทึกข้อมูล!”
“มันบอกว่ายอดสมบัติหนึ่งชิ้น ใช้แค่ราว ๆ หนึ่งล้านแต้มผลงาน!ข้าประเมินว่าราคายอดสมบัติที่นี่ถูกกว่าภพแร้นแค้นของเราอย่างน้อยห้าเท่าตัว!”
“มีกระทั่งศาสตราเซียนชิ้นหนึ่ง!”
