บทที่ 498 ความอัปยศอดสูของนายน้อยหยาง
ปัง!
หยางจื่อเฉียงทุบโต๊ะด้วยกำปั้น ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวเพราะความโกรธ
แซ่ของเขาคือหยาง!
เขาคือนายน้อยของตระกูลยักษ์ใหญ่ในเมืองปักกิ่ง
เพลย์บอยผู้มั่งคั่งและทรงพลัง
สมาชิกในตระกูลต่างเอาใจเขา ในขณะที่คนนอกก็ยกยอเขา
เขาคือคนที่มักเป็นฝ่ายรังแกคนอื่นเสมอ เมื่อไหร่กันที่เขาเคยถูกตบหน้าในที่สาธารณะ?
“พวกเขาไปที่ห้องข้าง ๆ” จินฉานปิดประตูและพูดอย่างขมขื่น
“พอเห็นว่าไอ้เวรนั่นแข็งแกร่งกว่า นังผู้หญิงราคาถูกสองคนนั่นก็รีบไปเลียแข้งเลียขาเลยเหรอ!” หยางจื่อเฉียงหน้าแดง เส้นเลือดบนหน้าผากของเขาปูดโปน
นี่คือความอัปยศ!
นี่เป็นความอัปยศอดสูที่สุดในชีวิตของเขา
เขาแทบจะต้านทานไม่ไหว
ผู้หญิงที่เขาอยากได้ไปหาชายคนอื่น เรื่องนี้ยิ่งทำให้เขาอยากจะสับโจวอี้ออกเป็นหมื่นชิ้น ในขณะเดียวกัน เขาก็เกลียดหนานกงเหยาและเถาเว่ยเว่ย
เพราะผู้หญิงสองคนนั้นไม่ไว้หน้าเขาเลยสักนิด!
จินฉานหันไปมองศพของหลี่ว์เหว่ย ทั้งร่างรู้สึกเย็นวาบ ไม่อาจขจัดความรู้สึกนี้ออกไปได้เป็นเวลานาน เมื่อจุดบุหรี่แล้ว เขาก็สูบควันลงปอดสองสามครั้ง จากนั้นก็กดโทรออกหาใครบางคน เขาอธิบายเพียงสองสามคำแล้วก็วางสาย
เขารู้ว่าเรื่องในวันนี้เป็นเรื่องใหญ่มาก
หลี่ว์เหว่ยเป็นลูกชายคนที่สองของผู้นำตระกูลหลี่ว์ และเป็นหลานชายคนโปรดของบรรพบุรุษตระกูลหลี่ว์
ทว่าตอนนี้หลี่ว์เหว่ยถูกฆ่าตายในจินหลิง แน่นอนว่าตระกูลหลี่ว์จ