บทที่ 497 พี่เขย?
ทันทีที่โจวอี้มาถึงประตูห้องที่อยู่ติดกัน เขาก็สัมผัสได้ว่ามีใครบางคนกำลังติดตามเขาอยู่ เขาจึงหยุดฝีเท้าและหันกลับมามอง ก่อนจะเห็นผู้หญิงสองคนที่ก่อนหน้านี้เคยยืนอยู่บริเวณริมหน้าต่างของห้องที่เขาเพิ่งก้าวออกมา
พวกเธอสวมผ้าคลุมหน้า ทำให้มองเห็นใบหน้าได้ไม่ชัดเจน
แต่ดูจากรูปร่างและท่าทางแล้ว เดาว่าพวกเธอคงเป็นผู้ฝึกยุทธ์
“มีอะไร?” โจวอี้ถามเสียงเข้ม
“คุณเข้าใจผิดแล้ว เราไม่ได้มาหาคุณ” เถาเว่ยเว่ยพูดและชี้ไปที่ประตูห้องตรงหน้าโจวอี้
“คุณมาหาใคร?” โจวอี้หรี่ตาถามด้วยความสงสัย
“ถังหว่านกับฉันเป็นเพื่อนกัน เมื่อกี้ตอนที่เรามองออกไปนอกหน้าต่าง เราเห็นว่าคุณเข้ามาในร้านอาหารพร้อมกับถังหว่าน” เถาเว่ยเว่ยกล่าวด้วยรอยยิ้มแห้ง
เพื่อนของถังหว่าน?
ไอ้พวกผู้ชายพวกนั้นเป็นคนจากปักกิ่ง ดังนั้นผู้หญิงสองคนนี้ก็น่าจะมาจากปักกิ่งเช่นกัน
โจวอี้รู้สึกประหลาดใจ เพราะเขารู้จักถังหว่านเป็นอย่างดี เธอมีเพื่อนไม่กี่คน ทำไมตอนนี้ถึงได้มีเพื่อนอีกสองคนจากปักกิ่ง?
“จะไปหาเธอก็ได้อยู่หรอก แต่ผมหวังว่าคุณจะจำให้ขึ้นใจว่าเธอไม่ชอบการฆ่าฟัน ดังนั้นคุณควรรู้ว่าอะไรควรพูด และอะไรไม่ควรพูด” โจวอี้เตือน
“พวกเราเข้าใจ” เถาเว่ยเว่ยพยักหน้าอย่างรีบร้อน
โจวอี้เงียบไปครู่หนึ่ง สุดท้ายจึงพยักหน้าช้า ๆ แล้วหันไปเปิดประตูห้อง
เวลานี้ถังหว่านและคนอื่น ๆ กำลังนั่งคุยกันอยู่ในห้อง เมื่อพวกเขาเห็นโจวอี้กลับเข้าม