ล้าแตะต้องเขา
“อุ๊บ!”
หัวหน้าเวรยามหลุดหัวเราะ “เจ้างั่ง!”
หากอีกฝ่ายไม่ประกาศตัวตน เรื่องราวคงคลี่คลายได้ง่าย แต่ยามนี้เมื่อเขาเผยตัวตนต่อสาธารณะ เรื่องนี้ก็มิอาจแก้ไขโดยง่ายแล้ว
“พวกเจ้ายืนบื้ออะไรกัน รีบ ๆ เข้ามาปลดตรวนให้ข้าสิ!” ชิวหยวนเห็นอีกฝ่ายมิปลดตรวนให้ตนเสียที น ้าเสียงก็ยิ่งแข็งกร้าวไม่ไว้หน้า
“จู่โจมศิษย์ร่วมสำนักอย่างโจ่งแจ้ง! พาตัวไปห้องสอบปากคำรอการตรวจสอบไต่สวน!” หัวหน้าคณะเวรยามคว้าโซ่ ลากตัวชิวหยวนสู่ห้องขัง
“พวกเจ้าทำอะไรน่ะ ปู่ข้าเป็นผู้อาวุโสนะ! พวกเจ้ายังกล้าพาข้าไปไต่สวนอีก!”
ชิวหยวนสะบัดดิ้นอย่างเดือดดาล ใบหน้าเปี่ยมโทสะ คนเหล่านี้ถึงกับเมินเขา “พวกเจ้าไม่เชื่อหรือว่าข้าเป็นหลานผู้อาวุโส? หากไม่เชื่อก็ถามพวกเขา…”
ชิวหยวนยังอยากให้กู้ไป๋หลิงกับเถิงชุนพิสูจน์ตัวตนของเขา แต่ก็พบว่าทั้งสองหายไปแล้ว
ยามทั้งสองเห็นท่าทีหยิ่งผยองของชิวหยวน พวกเขาก็หนีไปเพราะกลัวติดร่างแหกันนานแล้ว
ชิวหยวนผู้นี้สมองมีปัญหายิ่ง คิดว่าที่นี่คือภพล่างที่เขาจะทำอะไรก็ได้ตามใจ
ผู้คนรอบข้างมองชิวหยวนราวมองคนปัญญาอ่อน
“แค่ทายาทเซียนรุ่นสามนับเป็นอะไร ยังจะกล้าทำตัวบ้าระห ่าเพียงนี้ ใครบ้างไร้เซียนมนุษย์หนุนหลัง”
“ในสำนักเซียนอวี่หวง อย่าว่าแต่เจ้าที่เป็นศิษย์ ต่อให้เป็นผู้อาวุโสผิดกฎก็ยังถูกทำโทษเลย”
“เจ้านี่ดูเหมือนเพิ่งมาจากภพล่าง ต้องกร่างฤทธิ์ทำตัวไม่สนกฎเกณฑ์ในภพล่างจนชินเป็นแน่”
“หา
