ระคองส่งให้ด้วยสองมือ
“ศิษย์พี่หญิง นี่คืออาวุธวิเศษอันล ้าค่าที่สุดของข้า หวังว่าศิษย์พี่หญิงจะชี้แนะข้าด้วยว่าจะสร้างเมล็ดพันธุ์เซียนขึ้นใหม่ได้อย่างไร”
เมื่อเป็นเรื่องของอนาคต เจียงผิงอันก็มิกล้าเลินเล่อ
นำศาสตราออกมาลองเชิงก่อนชิ้นหนึ่ง
เจียงผิงอันรู้ ว่าเหมียวเสียจงใจพูดเช่นนี้ออกมา เพราะอยากได้ทรัพยากรจากเขา
ทว่า เหมียวเสียหาได้สนใจไม่ นางยกมือขึ้นโบก ผลักเจียงผิงอันกลับไป
หวังหยางกล่าวอยู่จากด้านข้าง “ตัวตนระดับเหมียวเสียมิขาดอาวุธวิเศษระดับเขตแดนหรอก หากไม่ใช้สมบัติลับซึ่งระดับสูงกว่า ก็ต้องสุราเลิศที่เย้ายวนใจนางได้”
“สุรา?”
เจียงผิงอันพลันนึกขึ้นได้ว่าเขามีสุรากองหนึ่งอยู่ในโลกใบน้อยของเขา
เขาฆ่าผู้ฝึกตนมามากมาย สะสมเมรัยไว้เยอะแยะ เขาไม่ชอบดื่มสุราเท่าไหร่ จึงใช้มันแลกทรัพยากรในอ่างสัมฤทธิผลไม่ก็กองหลบมุมไว้เฉย ๆ
สุราเดียวที่เขาชอบดื่มก็คือเมรัยถนอมจิตซึ่งบ่มโดยแดนศักดิ์สิทธิ์เสินหุน
โอสถนี้ล ้าค่าอย่างยิ่งในแดนศักดิ์สิทธิ์เสินหุน ใช้เวลาร้อยปีกว่าจะบ่มได้สักไห สามารถบำรุงวิญญาณผู้ดื่มได้
ก่อนหน้านี้ยามเขาไปยังแดนศักดิ์สิทธิ์เสินหุน ผู้อาวุโสจากที่นั่นนำเครื่องดื่มนี้มารับรองเขา และภายหลัง เขาก็ใช้อ่างสัมฤทธิผลคัดลอกไว้มากมาย
ไม่รู้สตรีผู้นี้จะชอบสุราเช่นนี้หรือไม่
เจียงผิงอันลองเอาออกมาเปิดผนึกหนึ่งขวด “ศิษย์พี่หญิง…”
เปรี้ยง!
เขายังไม่ทันพูด ขวดสุราในมือก็หายวับ ร่างขอ
