“น่าจะไม่มีผู้ใดชี้แนะเจ้า หากมีผู้ใดชี้แนะ เจ้าไม่มีทางฝึกฝนวรยุทธ์เซียนสุ่มสี่สุ่มห้าแน่นอน”
“เมล็ดพันธุ์เซียนที่เจ้าสร้างในยามนี้หาสมบูรณ์แบบไม่ ต่อให้เจ้าไปถึงภพเซียนแล้วสร้างรากเซียน เจ้าย่อมคืบหน้าได้ไม่ไกลรากฐานมิได้วาง เป็นเซียนปฐพีได้ก็เต็มกลืนแล้ว”
“เจ้าต้องสร้างเมล็ดพันธุ์เซียนขึ้นใหม่ แล้วค่อยสร้างรากเซียนจึงมีคุณภาพสูงกว่าและพัฒนาได้ไกลกว่า…”
ท้ายที่สุด เสียงของเหมียวเสียก็ขาดหาย นางนอนหนุนน ้าเต้าสุราประหนึ่งจะนอนหลับ กระทั่งส่งเสียงกรนออกมา
เจียงผิงอันตะลึงค้างกับที่ เขารู้ว่ารากเซียนจะส่งผลกระทบต่ออนาคต แต่หารู้ไม่ว่าอนาคตของเขาถูกกระทบกระเทือนตั้งแต่เมล็ดพันธุ์เซียนแล้ว
เขาชำเลืองมองหวังหยางข้างกายเขา เจียงผิงอันขอเชื่อชายผู้ช่วยชีวิตเขาไว้ดีกว่า
หวังหยางปริปาก “หากเป็นปกติ การสร้างรากเซียนในภพเซียนหามีปัญหาไม่”
“หากเจ้าสร้างเมล็ดพันธุ์เซียนในภพล่าง เพราะกฎเกณฑ์ที่นั่นไม่สมบูรณ์ เมล็ดพันธุ์เซียนก็จะไม่สมบูรณ์ตาม”
“แม้สตรีผู้นี้ดูพึ่งพามิได้ แต่นางอ่านคัมภีร์โบราณมากกว่าผู้อาวุโสหลายท่านเสียอีก มีความรู้สูงส่งและชี้แนะได้เก่ง ผู้ฝึกตนมากมายเต็มใจเข้าหานางเพื่อขอคำชี้แนะ และนางก็เป็นหนึ่งในศิษย์ผู้โดดเด่นที่สุดในรุ่นของสำนักเซียนอวี่หวงด้วย”
หวังหยางประเมินเหมียวเสียไว้สูงมาก
เจียงผิงอันเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนำกระบี่ระดับเขตแดนออกมาเล่มหนึ่ง เดินไปหาสตรีผู้นั้นแล้วป
