“พี่หญิงกู้ ท่านจับมันได้อย่างไรกัน? มีอะไรชี้แนะหรือไม่เจ้าคะ?”
ซูปิงรีบปรี่เข้ามาใกล้ พูดจาแว่วหวาน กระเซ้าเรียกพี่หญิงทันที
เจินหย่งและมั่วเองก็หูผึ่งรอฟัง
พวกเขาอยากได้มัจฉาโกลาหลอย่างยิ่งเพื่อเตรียมสร้างรากเซียนในภายหน้า
“ข้าไม่มีวิชาอะไร แค่การฝึกฝนสูงกว่าพวกเจ้า ยิ่งสายเบ็ดยาวยิ่งทอดลงได้ลึก ยิ่งพบมัจฉามาก และมีโอกาสจับปลาได้มากกว่าเท่านั้น”
กู้ไป๋หลิงผูกสายเบ็ดใหม่แล้วโยนลงไปในแม่น ้าสีดำเสียงดังจ๋อม
“อย่าหวังมากไปเลย การฝึกฝนเช่นพวกเจ้า โอกาสจับมัจฉาโกลาหลได้สักตัวน้อยนัก”
ทั้งสามต่างผิดหวัง พวกเขาเสียเวลาที่นี่สามวันแล้ว สู้ไปสำรวจพื้นที่รอบข้างยังดีเสียกว่า บางทีพวกเขาอาจได้ทรัพยากรอื่นมาบ้าง
ไม่ตกปลาแล้ว ตกไปก็จับไม่เห็นได้
ซ่า~
หนึ่งเสียงวารีกระฉอกดังขึ้น แล้วแสงเจ็ดสีก็เรืองรองส่องนภาเจิดจรัสเกินใดเปรียบ
ทั้งสี่ต่างหันมองตามแสงอย่างประหลาดใจ แล้วดวงตาก็เบิกกว้างขึ้นทันที
มัจฉาโกลาหลขนาดมหึมาตัวหนึ่งถูกลากขึ้นจากน ้า ขนาดของมันอย่างน้อย ๆ ก็สิบห้าจั้ง ใหญ่โตดุจคลุมฟ้าบังตะวัน เด่นชัดในสายตาเสียเหลือเกิน
ผู้จับมัจฉาตัวนี้ได้มิใช่ใครอื่นนอกจากเจียงผิงอัน
กู้ไป๋หลิงดูตกใจ
มัจฉาโกลาหลยาวสิบห้าจั้งนี้ ลดเวลารับใช้กองทัพให้เจียงผิงอันได้ห้าสิบปี
หากเก็บไว้เอง ก็เพิ่มโอกาสการได้เป็น ‘เซียนพสุธา’ ได้
เด็กนี่โชคดีท้าทายสวรรค์อะไรเพียงนั้น ใช้เพียงเหยื่อชั้นเลว แต่กลับจับมัจฉาใ
