็นเซียวจิงจากจร กู้ไป๋หลิงก็มิได้ไล่ตาม การฆ่าอีกฝ่ายซึ่งอยู่ในขอบเขตเดียวกันยากนัก
กู้ไป๋หลิงเก็บกระบี่เย็นยะเยือก ชำเลืองหน้าใหม่ทั้งสี่
สามบุคคลจากภพรวนสวรรค์กระวนกระวายขึ้นมาทันที พวกเขาก้าวถอยอย่างเผลอตัว ด้วยหวาดกู้ไป๋หลิงจะชิงอาวุธวิเศษของพวกเขาไป
ไม่มีผู้ฝึกตนคนใดไม่สนใจอาวุธวิเศษระดับสูง ไร้ผู้รังเกียจการมีทรัพยากรเยอะ
กู้ไป๋หลิงเมินคนทั้งสาม แต่กล่าวกับเจียงผิงอันด้วยสายตาชื่นชม
“พลังต่อสู้ดีมาก มิน่าเล่าเจ้าจึงกล้ามายังภพเบื้องบนในขอบเขตนี้”
เจียงผิงอันส่ายหัว “ระหว่างข้าและผู้ฝึกตนจากภพเซียนยังห่างชั้นมากนัก คนเหล่านี้เป็นเพียงผู้ฝึกตนทั่วไปจากสำนักเซียนเทียนหลาน พลังต่อสู้ธรรมดาอย่างยิ่ง”
“รู้ก็ดีแล้ว ไม่ว่าอย่างไร อย่าได้ลำพอง”
ยิ่งกู้ไป๋หลิงพินิจเจียงผิงอัน นางยิ่งรู้สึกพออกพอใจ หากอีกสามคนเป็นเช่นเจียงผิงอัน นางคงเลี่ยงความลำบากได้เยอะเลย
“ไปหาที่ปลอดคนกัน ข้าจะพาพวกเจ้าไปตกปลา”
กู้ไป๋หลิงใช้พลังเขตแดนเคลื่อนย้ายไปกับคนทั้งสี่
“ตกปลาหรือ?”
คนทั้งหลายดูงุนงง
“ข้ามิได้บอกแล้วหรือ ภารกิจของเราคือหามัจฉาโกลาหล”
กู้ไป๋หลิงกำลังอารมณ์ดี นางอธิบาย “มัจฉาโกลาหลอาศัยในธารทมิฬ เป็นทรัพยากรอันล ้าค่ายิ่งอย่างหนึ่ง”
“หากภายหน้าพวกเจ้าอยากสร้างรากเซียน ก็ต้องใช้มัจฉาโกลาหลนี่ และมัจฉาโกลาหลยังพัฒนาคุณภาพรากเซียนของพวกเจ้าได้ด้วย”
“หากได้กินมัจฉาโกลาหลความยาวสามฉื่อ ก็จะเพิ่มโอกา
