่เสถียร ถูกดึงลงไปยามใด พวกเจ้าได้แหลกเป็นชิ้น ๆ ทันทีแน่! กระทั่งข้ายังมิกล้าเฉียดเข้าไปเลย!”
“หากอยากตายก็อย่าลำบากข้า รออีกสักร้อยปีให้ภารกิจข้าจบลง ทีนี้พวกเจ้าอยากตายก็ไร้ผู้ใดห้ามแล้ว”
ธารทมิฬน่าสะพรึงกลัวสุดขีด กระทั่งคนระดับกู้ไป๋หลิงยังมิกล้าลงไปเยือน
ความเย็นยะเยือกสงบใจทั้งสามลง พวกเขาก็ตระหนักถึงความผิดปกติเช่นกัน ของดี ๆ เช่นนี้ไฉนจึงถูกทิ้งไว้ไร้ผู้เก็บฉวย
คนทั้งสามถูกตำหนิ อับอายขายหน้าอย่างยิ่ง ขณะเดียวกันก็ค้างคาใจเล็กน้อย พวกเขาอาจแค่โชคดี เจอศาสตราเซียนเสียหายก็ได้มิใช่หรือ?
ต้องทนเห็นเศษศาสตราเซียนหายไปต่อหน้า ช่างน่าเสียดายจริงๆ
กู้ไป๋หลิงชำเลืองเจียงผิงอันผู้ไม่ขยับตัว สมาธิและอุปนิสัยของเจ้าเด็กนี่ดีกว่าเจ้าสามคนนี้มากนัก ต่อหน้าสิ่งล่อใจยังไม่ยอมขยับ
“ภายหน้า เจียงผิงอันจะเป็นรองหัวหน้ากลุ่ม หากข้าไม่อยู่ พวกเจ้าต้องฟังเขา”
ได้ยินเช่นนี้ สีหน้าทั้งสามก็แปรเปลี่ยน
ให้อัจฉริยะอย่างพวกเขาฟังคำสั่งจากผู้ฝึกตนขอบเขตเดียวกันเช่นนี้ ดูจะน่าคับแค้นอยู่นิดหน่อย
สีหน้าของเจินหย่งเปี่ยมความไม่พอใจ
แต่เมื่อเห็นว่ากู้ไป๋หลิงมีโทสะ พวกเขาก็มิกล้าพูดอะไรต่อ
แม้เจินหย่งจะหุนหัน เขาก็มิได้โง่ หากเขาขัดคำสั่งจริง ๆ กู้ไป๋หลิงไม่ปล่อยพวกเขาไว้แน่
“ศิษย์พี่หญิงกู้ เราพลาดพลั้งเองเจ้าค่ะ เราเพิ่งมาถึงและไม่เข้าใจอะไรเลย ขอถามศิษย์พี่หญิงกู้ได้หรือไม่ว่าภารกิจและแผนของเราเป็นเช่น
