แรก เอ่ยถามขึ้นเสียงหวาน
“กู่ตี้”
น ้าเสียงของกู้ไป๋หลิงเปี่ยมความนับถือ “เราสำนักเซียนอวี่หวงก็เป็นสมาชิกสมาพันธ์โบราณนี้”
“ศิษย์พี่หญิงกู้ ช่วยเล่าเรื่องของผู้อาวุโสกู่ตี้ให้ฟังอีกได้หรือไม่?”เจินหย่งตัดสินใจเรียนรู้จากผู้อาวุโสท่านนี้ และพยายามไล่ตามให้ทัน
“รอพวกเจ้ารอดมาก่อนแล้วกัน ถึงเวลาเข้าสู่สมรภูมิแล้ว”
กู้ไป๋หลิงไม่พูดมาก เดินเข้าไปในค่ายกลเคลื่อนย้าย
ทั้งสามพยายามสงบอารมณ์อันคลุมเครือในใจ แล้วตามไปที่ค่ายกล
เดิมทีพวกเขามั่นใจในการประเมินครั้งนี้ยิ่ง แต่หลังสู้กับทวารบาล พวกเขาก็ไม่เหลือความมั่นใจ
และยังตระหนักว่าพวกตนเป็นเพียงลิ่วล้อส่งไปตายเท่านั้นด้วย
“คนตาขาวจากภพบุกเบิก อย่าขวางทาง”
ยามเจินหย่งก้าวออกมา เขาจงใจกระแทกไหล่ใส่เจียงผิงอันตรงหน้า
เจินหย่งยังขุ่นเคืองที่เจียงผิงอันไม่ลงมืออยู่
เจียงผิงอันมิคาดว่าคำเกลี้ยกล่อมอย่างหวังดีของเขา มิเพียงไม่ถูกเข้าใจ ยังถูกอีกฝ่ายนึกขุ่นเคืองด้วย
เจียงผิงอันคร้านเกินจะสนใจแล้ว
เขาในยามนี้กำลังคิดว่าจะเอาชีวิตรอดสามร้อยปีได้อย่างไร และจะไปสร้างรากเซียนที่ภพเซียนอย่างไร
คนทั้งหลายผ่านค่ายกลเคลื่อนย้าย แล้วแรงโน้มถ่วงมหาศาลก็กดลงมาใส่พวกเขา
นอกจากเจินหย่ง ซูปิงและมั่วต่างเข่าทรุดกองกับพื้นทันที
กระทั่งผู้ฝึกกายาอย่างเจินหย่งยังตัวเซ เข่างอลงเล็กน้อย
กู้ไป๋หลิงหันกลับมามองเจียงผิงอันซึ่งหาขยับเขยื้อนไม่ “เจ้าแข็งแกร่งมาก แข็งแกร่งก
