ำกัดขอบเขต มิได้เจอยอดฝีมือระดับสูง แต่หากไปฝึกฝนที่ทะเลเซียนมารนั่นมิต่างจากพาตัวไปตายเลย
ทะเลเซียนมารมีสิ่งน่ากลัวเกินหยั่งทราบอยู่มากมาย หากไม่บรรลุเซียน ผู้อื่นก็มีแต่เอาชีวิตไปทิ้ง
ไร้ผู้ใดคุ้มกัน แต่เจียงผิงอันไปฝึกฝนที่นั่น มันต่างอะไรกับเบื่อชีวิตตัวเอง?
“รีบให้เขากลับมาเสีย หากเกิดอะไรขึ้น ทุกอย่างจะจบสิ้นหมดนะ!” หลัวซู่เร่ง
ขณะนั้นเอง สาวใช้ที่นอกประตูก็เดินเข้ามา “ประมุขศาลาทั้งสองท่าน ทูตธำรงสันติมาขอพบเจ้าค่ะ”
หลัวซู่ผ่อนคลายทันที “ดูเหมือนเด็กนั่นจะไม่โง่ รู้ว่าทะเลเซียนมารอันตราย เลยไม่มัวฝึกฝนที่นั่นนะ ให้เข้ามา”
หากไปฝึกฝนที่ทะเลเซียนมารจริง ๆ ป่านนี้คงเป็นอาจมสัตว์ประหลาดไปแล้ว
หลังสาวใช้เดินออกจากห้องได้ไม่นาน ชายร่างสูงใหญ่ ใบหน้ามีตอหนวดเคราก็เดินเข้ามาด้วยฝีเท้ามั่นคง
ทันทีที่พวกนางเห็นเจียงผิงอัน หลัวซู่และเฉียนฮวั่นโหรวต่างผงะนิ่ง
เจียงผิงอันในยามนี้ให้บรรยากาศมั่นคงอย่างมิอาจบรรยายสายตานิ่งเรียบไร้หวั่นไหว ประหนึ่งผ่านความเป็นความตายเจนกาลให้ความรู้สึกสงบนิ่ง
ดูเหมือนสัตว์ประหลาดเฒ่าหมื่นปีคนหนึ่ง
เจียงผิงอันกุมกำปั้นคารวะหลัวซู่อย่างสุภาพ “ประมุขศาลา”
เฉียนฮวั่นโหรวกล่าวกับเจียงผิงอันอย่างนุ่มนวล “ทะเลเซียนมารอันตรายมากสินะ”
“อื้อ”
เจียงผิงอันพยักหน้า
หลายสิบปีมานี้ เขาอาละวาดฆ่าฟันในทะเลเซียนมารอย่างบ้าคลั่ง เผชิญปีศาจสมุทรขอบเขตมหายานนับร้อย ๆ เฉียดตายมา
