ลือเพียงคนจากหอตำราเทียนเต้า กระทั่งแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋อยังหนีหายเมื่อเห็นสถานการณ์ไม่เข้าที
ตระกูลเหลยโบราณ นิกายเทวมารและแดนศักดิ์สิทธิ์เสินหุนรุมล้อมโจมตียอดฝีมือมากมายของหอตำราเทียนเต้า
ผู้ฝึกตนทั่วไปไร้ความกล้าเอ่ยปาก พวกเขาล้วนหนีจ้าละหวั่นด้วยกลัวลูกหลง
หลังจากนั้นก็มิใช่กงการของเจียงผิงอันแล้ว
“สหายเจียง ขายศพร่างโกลาหลให้ข้านะ ตั้งราคามาได้เลย”
ปัวซือรีบแจ้นเข้ามามองซากซือถูหลิงเฟิงด้วยดวงตาเรืองประกาย ประหนึ่งเห็นหญิงงามล ้าตรงหน้า
เจียงผิงอันโยนร่างของซือถูหลิงเฟิงไปให้ “ข้าให้เปล่าเลย”
เขานำซากที่นำกลับจากภพบุกเบิกโยนให้อีกฝ่ายตาม ๆ กัน
สำนักบัญชาศพช่วยเขามาแล้วหลายครั้ง ดังนั้นเขาก็ควรตอบแทนน ้าใจ
“ร่างเทวะสุดขั้วหยาง ร่างเทวะชุบทอง ร่างวิญญาณพฤกษาขจี…”
เมื่อเห็นร่างเทวะของซากศพเหล่านี้ ดวงตาของปัวซือก็เบิกกว้างอย่างตกใจ
ศพเหล่านี้เป็นร่างเทวะทั้งนั้นเลย!
แถมยังมีร่างเทวะมากมายที่เขาไม่รู้จัก แผ่พลังประหลาดออกมาด้วย!
เจียงผิงอันไปได้ร่างเทวะระดับสูงมากมายเพียงนี้มาจากที่ใดกัน?ไปหอบกลับมาจากภพเซียนหรือไร?
“น… นี่ให้ข้าเปล่า ๆ จริงหรือ?”
ปัวซือเชื่อไม่ลง
ไม่ว่าซากศพใดที่นี่ หากนำออกประมูลก็มีคนแย่งประมูลกันมืดฟ้ามัวดินแน่ ๆ
“รับไปสิ”
เจียงผิงอันเอ่ยอย่างสุขุม
ซากศพเหล่านี้ เขาล้วนได้มาจากภพบุกเบิก พวกเขาหาสำคัญอะไรในภพบุกเบิกไม่ แต่หาได้ยากยิ่งในภพแร้นแค้นแห่งนี้
“เจ
