ัศมีเจ็ดสีผลหนึ่งก็ปรากฏในมือเมิ่งจิง อัสนีแล่นแปลบปลาบท่ามกลางรัศมีโกลาหล พลังอัสนีโกลาหลอันโบราณเหนือใดพลุ่งพล่านต่อเนื่อง ดูประหลาดสุดขั้ว
ทันทีที่ผลไม้นี้ปรากฏขึ้น เสียงอัสนีก็กรุ่นก้อง วายุโหยหวนหวีดปลิวทั่วฟ้า
เหลยจั้งแน่นิ่งดุจต้องอัสนีฟาด ร่างของเขาตะลึงค้าง
ผลอัสนีโกลาหล!
นี่คือผลอัสนีโกลาหลไม่ผิดแน่!
มันบรรจุอำนาจอัสนีและอำนาจโกลาหล!
เจียงผิงอันมีสมบัติเช่นนี้อยู่จริง ๆ! ซ ้ายังมีถึงสิบผล!
เมิ่งจิงมองผลไม้ในมืออย่างเคลือบแคลง ถามออกมาว่า “เจ้าท่อนไม้ ผลไม้นี่อร่อยหรือไม่?”
“รสชาติงั้น ๆ แหละ ชา ๆ ปากเล็กน้อย ข้ากินไปแล้วหลายผลแต่ไม่ได้ร่างอัสนีโกลาหลมา อาจเพราะข้าไร้พรสวรรค์ธาตุสายฟ้าก็เป็นได้”
แม้เจียงผิงอันจะฝึกฝนคัมภีร์มารอัสนี เขาก็ไม่มีร่างอัสนีใด ๆและไม่อยากสร้างร่างอัสนีด้วย เขามีพลังมากมายในมือไป มันก็ถ่วงความเร็วการฝึกฝนของเขาเปล่า ๆ ข้อเสียมีมากกว่าข้อดี
เหลยจั้งได้ยินบทสนทนาของทั้งสอง ร่างของเขาก็นิ่งทื่อ
สองคนนี้ถึงกับหารือกันว่ารสชาติของผลอัสนีโกลาหลดีหรือไม่!
หากกินผลไม้นี้เข้าไป ก็สามารถพัฒนาเป็นร่างอัสนีโกลาหลได้พลังต่อสู้ทวีตัวหลายต่อหลายเท่า ต่อให้รสชาติเหมือนอาจมก็ยังต้องกิน!
“กินผลอัสนีโกลาหลสิบผลนี้ก่อนเถอะ หากยังไม่ได้อำนาจอัสนีโกลาหลมา ข้าจะให้เจ้าเพิ่ม”
เจียงผิงอันเองก็อยากให้เมิ่งจิงแข็งแกร่งขึ้น
เหลยจั้งซึ่งอยู่ถัดไปหายใจถี่กราชั้นทันใด ดวงตาของเ
