เราจะรังแกเจ้าเสียเปล่า”
เจ้าเทวนิกายสุริยันอยากฆ่าเจียงผิงอันไปพร้อมกับบุตรี มิให้มีปัญหาใดตามมาอีก
อันที่จริง เทวนิกายสุริยันมิได้มีข้อพิพาทโดยตรงกับเจียงผิงอันหากจะให้มี ก็มีแค่กาลก่อนที่เจียงผิงอันฆ่าร่างเทวะสุดขั้วหยางไปในอดีต
เรื่องสำคัญที่สุดคือเทวนิกายสุริยันและตระกูลเหลยบาดหมางลึกซึ้ง ยามซากโบราณมหาจักรพรรดิถูกพบ สองฝ่ายมีการต่อสู้กันเจ้านิกายรุ่นก่อนตกตายด้วยน ้ามือตระกูลเหลย
เมื่อผนวกกับความต้องการทรัพยากรของเจียงผิงอัน เทวนิกายสุริยันจึงเข้าร่วมฝ่ายตรงข้าม
เจียงผิงอันจนใจยิ่ง แท้จริงเขาไม่อยากให้บุตรีตนต้องเลือดเปื้อนมือเลย
แต่ในโลกนี้ จะมิฆ่าใครได้เลยหรือ
ช่างมันเถอะ ไม่ช้าก็เร็วยายหนูนี่ก็ต้องเผชิญโลกา ให้นางสร้างประสบการณ์สักหน่อยแล้วกัน
“เจ้านิกายเจียง เรามาช่วยแล้ว” ประมุขแดนศักดิ์สิทธิ์เสินหุนซูปินกล่าว
“อย่าเลย คนจะเยอะเกินไป ขยะที่กล้าเพียงทำเรื่องชั่ว ๆ ลับหลังกองนี้จะมิกล้าขยับเอาได้”
เจียงผิงอันปฏิเสธคำขอช่วยเหลือของซูปิน คว้ามือน้อยของเจียงเมี่ยวอีเหินเวหาไปบนภูเขาจักรพรรดิซึ่งเหลือเพียงครึ่ง
“ใครจะมาสู้?”
อาภรณ์ดำของเจียงผิงอันพลิ้วสะบัด อาภรณ์สีน ้าเงินของเจียงเมี่ยวอีโบกไสว ทั้งสองเจิดจรัสเยี่ยงตะวันคู่
“บ้าไปแล้ว เจียงผิงอันสติแตกไปแล้วจริง ๆ คนทั่วไปไม่บ้าเพียงนี้หรอก! แตกต่างจากรนหาที่ตายไม่”
เจียงผิงอันกำลังประมาณความแข็งแกร่งตนเองสูงไป หรือประมาทจำนว
