“ได้ยินกันหรือไม่? เจ้านิกายเทวมารจะไปขอขมาที่หอตำราเทียนเต้า!”
“ต้องขอขมาอยู่แล้วนี่ โลกหล้าผู้ฝึกตนเดือดดาลกันเพียงนี้ เขากล้ามิขอขมาหรือ?”
“เหอะ ๆ หากคำขออภัยมันใช้ได้ จะยังฝึกฝนไปเพื่ออะไร? เจียงผิงอันกับนิกายเทวมารของเขาต้องชดใช้!”
“ไป เราไปดูกันหน่อย ต้องประณามมารตนนี้ซึ่ง ๆ หน้า”
เมื่อได้ยินว่าเจียงผิงอันจะไปขอขมา ขุมกำลังและผู้ฝึกตนมากมายก็แห่แหนไปยังหอตำราเทียนเต้า
ภูเขาเทียนเต้าซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นที่รู้จักในนามภูเขาจักรพรรดิยืนยงมาเนิ่นนาน ยอดฝีมือมากมายเคยฝึกฝนที่นี่ ให้กำเนิดผู้แข็งแกร่งเกินคณานับ
ทว่าสิ่งนี้กลายเป็นอดีตไปแล้ว ขุนเขาอันยิ่งใหญ่ถูกกวาดเตียนเหลือเพียงครึ่งเสี้ยวเล็ก ๆ
ยามเจียงผิงอันและเหล่าผู้อาวุโสเร่งไปถึงหอตำราเทียนเต้า รอบข้างก็มีผู้ฝึกตนเรียงรายเต็มไปหมด
ขุมกำลังใหญ่มากมายมาปราชุม ทั้งแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋อเทวนิกายสุริยัน แดนศักดิ์สิทธิ์เฮ่าเยว่ แดนศักดิ์สิทธิ์เสินหุน…
เมื่อเจียงผิงอันลงมาจากเรือเหาะ สายตามากมายก็มองมายังเขา
“ที่แท้เขาก็คือเจียงผิงอัน อายุเพียงนี้กลับมีอำนาจมากมาย ได้เป็นถึงเจ้านิกายเทวมาร ยอดเยี่ยมจริง ๆ”
“แข็งแกร่งแล้วมีประโยชน์หรือ? ข้าได้ยินว่าเขาฝึกวิชาของเขตแดนมารมืดทมิฬ และเมื่อไร้วิชาลับของเขตแดนมารมืดทมิฬ เขาก็จะติดอยู่ในขอบเขตบูรณาการ มิอาจทะลวงขอบเขตไปตราบกาล”
“ถึงขอบเขตบูรณาการได้ก็ยอดเยี่ยมแล้ว ยอดฝีมือขอบเขตบูรณาการ
