ในขุมกำลังใหญ่ ๆ มีไม่มากหรอกนะ”
ปวงชนจ้องมองเจียงผิงอัน ชายผู้นี้สร้างตำนานเกินนับถ้วนในเวลาเพียงร้อยปีเศษ เกิดเป็นเสียงลือลั่นครั้งแล้วครั้งเล่า
เขาก้าวข้ามอัจฉริยะร่วมยุคสมัย ก้าวล ้าเกินใครในชั่วกาล
“ท่านพ่อ! ไยท่านต้องขอขมาพวกเขาด้วย พวกเขาใส่ความท่านก่อนนะเจ้าคะ”
เจียงเมี่ยวอีเหินมาหา ใบหน้าจิ้มลิ้มสุดแสนไม่เต็มใจ
เจียงผิงอันไม่ตอบคำถามของบุตรี มองไปยังผู้ฝึกตนรอบ ๆ “ที่ข้ามาวันนี้ มีบางเรื่องต้องอธิบายให้กระจ่าง”
“หอตำราเทียนเต้าใส่ความเจ้านิกายผู้นี้ก่อน ทรัพยากรของข้าหาได้ขโมยมาจากหอตำราเทียนเต้าไม่”
หอตำราเทียนเต้าและขุมกำลังประสงค์ร้ายทั้งหลายคาดเดาไว้แล้วว่าเจียงผิงอันจะมาที่นี่เพื่อป้องกันตนเอง
ผู้ฝึกตนที่พวกเขาส่งไปปะปนในฝูงชนเริ่มโจมตีทันที
“มารเจียง อย่ามาเสแสร้ง เจ้าก็แค่หาข้ออ้างกลบเกลื่อนเท่านั้น”
“รีบขอขมาเสีย ส่งทรัพยากรที่ปล้นไปคืนมา แล้วชดเชยความเสียหายให้หอตำราเทียนเต้าซะ”
“แล้วก็ คืนทรัพยากรของมหาจักรพรรดิที่เป็นของปวงชนมาด้วย เจ้าคนเดียวมีทรัพยากรอะไรตั้งมากมาย?”
“เจ้ามารชั่ว ฆ่าคนบริสุทธิ์มากมายเพียงไรแล้วก็ยากจะกล่าว!”
เสียงก่นด่าตำหนิดังระรัวตามกัน
สีหน้าของผู้อาวุโสจากนิกายเทวมารมากมายดำคล ้า มิอาจโต้เถียงอะไรได้เลย
ชื่อเสียงของนิกายเทวมารมิได้ดีมาแต่แรก อธิบายไปก็เท่านั้น
เหล่ายอดฝีมือจากหอตำราเทียนเต้าและแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋อมองหน้ากัน มุมปากยกยิ้
