มเล็กน้อย
เจียงผิงอันและนิกายเทวมารมิกล้าเป็นศัตรูกับผู้ฝึกตนทั่วทั้งโลกหล้า ครั้งนี้พวกเขาต้องรีดความลับทั้งหมดของเจียงผิงอันให้ได้
เจียงผิงอันเมินเสียงก่นด่ารอบข้างไปเสียสิ้น กล่าวขึ้นว่า “ที่วันนี้ข้ามาขอขมา มิได้จะขอขมาหอตำราเทียนเต้า แต่เป็นบุตรีทั้งสองของข้าและเสี่ยวเยว่”
“เพราะข้าไม่คิดสนใจคำสาดเสียเทเสียของหอตำราเทียนเต้าคร้านจะโต้เถียงกับพวกเจ้าทั้งหลาย ข่าวลือเลยยิ่งทวีความรุนแรงทำให้ผู้คนรอบตัวข้าไม่พอใจยิ่ง”
“เพื่อบิดาอย่างข้า บุตรีทั้งสองกระทั่งยอมเสี่ยงทำเรื่องโง่เง่า”
“ในฐานะบิดา ข้าโทษตัวเองจริงแท้”
“สิ่งที่ข้าควรอธิบาย ข้าอธิบายไปหมดแล้ว หอตำราเทียนเต้าใส่ความเราก่อน ย่อมสมเหตุสมผลที่เราจะตอบโต้”
ได้ยินเช่นนี้ ผู้คนมากมายก็ตะลึง
เจียงผิงอันมิได้มาขอขมาหอตำราเทียนเต้า
ผู้ฝึกตนที่ซ่อนอยู่ในปวงชนเริ่มการโจมตีอีกครั้ง
“มารร้ายนี่ยังพลิกลิ้นไม่เลิก!”
“ทุกท่านได้ยินแล้ว นิกายเทวมารของเขาฆ่าสหายเต๋าจากหอตำราเทียนเต้าทั้งหลาย!”
“วีรชนทุกท่านที่นี่อยู่กันพร้อมหน้า หากเจ้าไม่ให้คำอธิบายที่สมเหตุสมผลมา ก็อย่าหวังไปจากที่นี่เลย!”
วาทะคือมีดล่องหนอันเชือดเฉือนทำร้ายคนได้ แม้จะไร้คม
กระทั่งผู้บริสุทธิ์ยังถูกบังคับให้ตายได้
ยามเจียงเมี่ยวอีได้ยินบิดานางถูกโจมตี ดวงตาก็แดงฉานด้วยโทสะ “พวกเจ้าสารเลว…”
เปรี้ยง! ตู้ม! ตู้ม!
เจียงเมี่ยวอียังพูดไม่ทันจบ ผู้ฝึกตนคนแล้วคนเล่าก็ร่างระเบิด
