กลางฝูงชน เลือดสาดย้อมร่างผู้ฝึกตนมากมาย
พริบตานั้น เสียงก่นด่าเงียบลงกะทันหัน
ทุกสายตามองเจียงผิงอันอย่างไม่อยากเชื่อ
เขาถึงกับฆ่าคนอย่างโจ่งแจ้ง
ชื่อเสียงของเขาไม่เหลือแน่แล้ว
เจียงผิงอันมองไปรอบ ๆ อย่างเฉยชา “ข้าบอกแล้ว ข้าไม่อยากให้ญาติมิตรของข้าอารมณ์เสียกันอีก อย่าบังคับข้า ข้าไม่ชอบตัดชีวิต”
“???”
ปวงชนเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามบินว่อน
นี่เรียกไม่ชอบตัดชีวิตหรือ?
เข่นฆ่าตัดชีวิตมานับหมื่นแสน แล้วยังบอกไม่ชอบฆ่า?
เหลียงผิงจากแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋อสุดปรีดายามเห็นเช่นนี้
คนหนุ่มก็แบบนี้ อ่อนวัยใจร้อน
ฆ่าคนในที่สาธารณะ ต่อให้มีเหตุผลโดยชอบก็ไร้เหตุผลได้ ครั้งนี้เจียงผิงอันจบสิ้นแล้วจริง ๆ
เหลียงผิงฉวยโอกาสหาเรื่อง “เจียงผิงอัน ในฐานะอัจฉริยะของเผ่ามนุษย์ เจ้าควรเป็นผู้นำของยุคสมัยนี้ แต่เจ้ากลับฆ่าผู้บริสุทธิ์อย่างไม่แยกแยะ ทำเรื่องชั่วช้ามากมาย ถือชีวิตคนเป็นผักปลา คนอย่างเจ้า…”
เปรี้ยง!
เจียงผิงอันไหวกายมาหาแล้วออกหมัดปลิดชีพ
เขาเห็นตาเฒ่าผู้นี้ขัดหูขัดตามานานแล้ว วัน ๆ เอาแต่ขัดแข้งขัดขาหาเรื่องเขา ก่อนหน้านี้เขาไร้พลังไม่มีสถานะ มิอาจล่วงเกินอีกฝ่ายได้
ยามนี้ เขาเป็นเจ้านิกายเทวมาร บรรลุเคล็ดพลังแล้ว มีหรือจะยังกลั้นโทสะ?
“แล้วเช่นไร พูดอีกสิ”
เจียงผิงอันถามกองเลือดเนื้อซึ่งกระจายเต็มพื้น
ปวงชน “…”
คนก็ตายไปแล้ว จะพูดได้อย่างไร?
“บ้าไปแล้ว! เจียงผิงอันบ้าไปแล้ว กระทั่งผู้อ
