ผู้อำวุโสจำกแดนศักดิ์สิทธิ์เสินหุนเชื้อเชิญไปเป็นแขก และบังเอิญได้ช่วยพวกเขำปีนขึ้นน ำ ‘วิชำคะนึงทิพย์’ ลงจำกยอดหอคอยสยบเซียน
กำลก่อนยำมเผ่ำมำรบุกรุก แดนศักดิ์สิทธิ์เสินหุนก็ส่งคนมำช่วยเหลือ เจียงผิงอันก็ขำยอำวุธวิเศษมำกมำยให้อีกฝ่ำย สองฝั่งพอจะมีมิตรภำพกันอยู่บ้ำง
“ประมุขซู บุตรีข้ำพบอันตรำยในหทัยแผ่นดินและต้องกำรควำมช่วยเหลือด่วน ขอวอนประมุขซูช่วยเหลือด้วย!”
ไม่นำนนัก ซูปินก็ตอบกลับ “ควำมสัมพันธ์ระหว่ำงเรำ มิต้องสุภำพเกรงใจ สถำนที่อันแน่ชัดคือที่ไหน”
เจียงผิงอันกลัวว่ำอีกฝ่ำยจะไม่ทรำบถึงควำมร้ำยแรงของเหตุกำรณ์ จึงเสริมขึ้นว่ำ
“สถำนกำรณ์เร่งด่วน นำงถูกยอดฝีมือจำกหอต ำรำเทียนเต้ำรุมล้อม ข้ำหวังว่ำประมุขซูจะช่วยส่งคนไปช่วยเหลือมำกหน่อย หลังเรื่องจบ ข้ำจะขอมอบยอดสมบัติห้ำชิ้นแทนค ำขอบคุณ!”
“ถูกหอต ำรำเทียนเต้ำรุมล้อม? หลำนสำวผู้นี้ไปมีเรื่องกับหอต ำรำเทียนเต้ำได้อย่ำงไรกัน?” ซูปินประหลำดใจยิ่ง
“ข้ำไม่ทรำบเหตุกำรณ์แน่ชัด แต่เหมือนยำยหนูนี่จะไปปล้นภูเขำชำวบ้ำนมำ! รบกวนประมุขซูเร่งมือหน่อย!” แล้วเจียงผิงอันก็บอกต ำแหน่งที่อยู่ให้อีกฝ่ำยทรำบ
ซูปินจังงัง
ภูเขำเทียนเต้ำถูกบุตรีของเจียงผิงอันขโมยไป?
เป็นไปได้เช่นไรกัน? แม่หนูนั่นเกิดมำกี่ปีเชียว? แข็งแกร่งเพียงนี้แล้วหรือ?
ไม่มีเวลำให้มัวสงสัย เขำได้ยินควำมร้อนใจในน ้ำเสียงของเจียงผิงอัน มิอำจโอ้เอ้เสียเวลำได้
“ผู้อำวุโสทุกคนฟังบัญชำ! ไปช่ว
