ยคนกับข้ำ!”
ซูปินพำคนออกไปช่วยเหลือทันที
“จะสำยไปหรือไม่?” น ้ำตำของจี้เฟยร่วงรินไม่หยุด
“น่ำจะทันพอดี เสี่ยวเยว่พำเมี่ยวอีเข้ำไปอยู่ในหอคอยสยบเซียนน่ำจะขวำงไว้ได้สักครู่หนึ่ง ยำมนี้ต้องเร่งมือตำมไป!”
ต่อให้มีผู้ช่วยเหลือ เจียงผิงอันก็ยังกังวลใจ ขึ้นเรือเหำะไปหทัยแผ่นดินด้วยตนเอง
ที่ใดสักที่ในหทัยแผ่นดิน หอคอยเก้ำชั้นแห่งหนึ่งเรืองจรัสเจ็ดสีลอยตระหง่ำนกลำงสุญตำ
เหล่ำยอดฝีมือจำกหอต ำรำเทียนเต้ำรุมล้อมหอคอยนี้
“หอคอยสยบเซียนของปลอม นี่เป็นคนจำกส ำนักเพียวเหมี่ยว!”
“ผู้ใดกันท ำให้ส ำนักเพียวเหมี่ยวหำญกล้ำ มำปล้นหอต ำรำเทียนเต้ำของเรำ”
“ส ำนักเพียวเหมี่ยวหำควรค่ำมีศำสตรำเซียนครึ่งขั้นสักชิ้นไม่ฆ่ำโจรเสียแล้วปล้นศำสตรำเซียนครึ่งขั้นนี้มำ!”
“ข้ำเห็นว่ำโจรเป็นหญิงงำมล ้ำสำมคน ข้ำก ำลังขำดทำสรับใช้ให้สตรีทั้งสำมกับข้ำแล้วกัน!”
ปวงชนจำกหอต ำรำเทียนเท้ำต่ำงอำรมณ์ดี มิเพียงพวกเขำพบโจร ยังพบศำสตรำเซียนครึ่งขั้นอีกชิ้น ซ ้ำโจรยังงดงำมยิ่งด้วย
“แต่แปลกอยู่นะ กำรฝึกฝนของสตรีสำมคนนี้ดูไม่สูงอะไร มำกสุดก็แค่ขอบเขตบูรณำกำรเอง” ใครบำงคนเอ่ยอย่ำงสงสัย
“กำรฝึกฝนเป็นเช่นไรก็ช่ำง สุดท้ำยเรำก็ล้อมไว้แล้วอยู่ดี”
ฉำงซุนหำวตะโกนไปที่หอคอยสยบเซียนเสียงเย็น
“ไสหัวออกมำเดี๋ยวนี้ พวกเจ้ำยังมีทำงรอด หำกลงมือกัน พวกเจ้ำตำยแน่! อย่ำคิดเชียวว่ำซ่อนในศำสตรำเซียนครึ่งขั้นแล้วจะปลอดภัย”
ศำสตรำเซียนครึ่งขั้นเป็นเพียงนำม
