้ค่ำยกลระดับสูงสุดอยู่แน่! พวกมันอำจกระทั่งหมำยตำหอต ำรำเทียนเต้ำมำเป็นหมื่น ๆ ปีแล้ว!”
“ถึงมหำค่ำยกลจะถูกขโมย แต่ท ำไมยอดฝีมือจำกหอต ำรำเทียนเต้ำจึงไม่พบศัตรูเลยเล่ำ?”
“เห็นพูดกันว่ำมีคลื่นพลังศำสตรำเซียนอันน่ำสะพรึงกลัว ยอดฝีมือทั้งปวงขวัญผวำเผ่นกระเจิงทันที กว่ำจะรู้ตัวอีกที ภูเขำเทียนเต้ำก็ถูกผ่ำ โจรหนีหำยไปหมดแล้ว!”
“หอต ำรำเทียนเต้ำสติแตกไปแล้ว ทั้งมวลศิษย์ผู้อำวุโสไปจนถึงพวกเจ้ำเฒ่ำนอนในโลงล้วนตำมหำร่องรอยโจรเหล่ำนี้กันจ้ำละหวั่น!หำกน ำทรัพยำกรคืนมำมิได้ หอต ำรำเทียนเต้ำก็อำจแตกกระจำยหำยสิ้น!”
ทั่วโลกหล้ำผู้ฝึกตนลือลั่นเซ็งแซ่ ขุมก ำลังใหญ่ทั้งหลำยก ำลังหำรือว่ำใครกันขโมยภูเขำเทียนเต้ำไปครึ่งหนึ่ง
ด้วยเงื่อนไขที่ ‘มีศำสตรำเซียน’ อีกฝ่ำยต้องเป็นขุมก ำลังใหญ่แน่แท้
แต่หอต ำรำเทียนเต้ำไม่แน่ใจว่ำเป็นขุมก ำลังใหญ่ใด หำกกล่ำวหำมั่วซั่ว ก็จะเป็นกำรล่วงเกินอีกฝ่ำยแน่แท้
ขณะที่โลกหล้ำผู้ฝึกตนก ำลังคำดเดำไปต่ำง ๆ นำนำ จู่ ๆ หอต ำรำเทียนเต้ำก็ประกำศว่ำพบคนร้ำยแล้ว
“คนร้ำยคือนิกำยเทวมำร!”
“เจ้ำนิกำยเทวมำรเจียงผิงอันเป็นโจรชั่ว แค่ขโมยทรัพยำกรที่มหำจักรพรรดิทิ้งไว้ให้เผ่ำมนุษย์ยังไม่พอ ยังท ำตัวน่ำรังเกียจขโมยมหำค่ำยกล! ท ำลำยภูเขำเทียนเต้ำของเรำ! ขโมยทรัพยำกรจำกภูเขำเทียนเต้ำเรำไป!”
“ภำยในสำมวัน นิกำยเทวมำรต้องคืนทรัพยำกรของเรำหอต ำรำเทียนเต้ำมำ หำไม่ เรำหอต ำรำเทียนเต้ำ แดนศักดิ์สิทธิ
