ร้ำยนิกำยเทวมำรของข้ำ! ปล่อยไว้ไม่ได้เด็ดขำด!”
ใบหน้ำของเจียงเมี่ยวอีเปี่ยมโทสะ แบ่งพฤกษำกระจ่ำงเต๋ำกับสตรีอีกสองคน
หลี่เยว่เยว่กับเจียงเสียวเสวี่ยเงียบไป
มันดูไม่เหมือนใส่ควำมมั่วซั่ว เพรำะเรื่องนี้เกี่ยวกับนิกำยเทวมำรจริง
แต่ศัตรูไม่มีหลักฐำน
พูดไปอำจไม่มีใครเชื่อ แต่ผู้วำงแผนเรื่องนี้ ขอบเขตสูงสุดก็ยังมิถึงมหำยำนด้วยซ ้ำ
คนนอกคิดไปว่ำผู้ลงมือเป็นสัตว์ประหลำดเฒ่ำกลุ่มหนึ่ง
ทว่ำแท้จริงเป็นสตรีสำมคน
เจียงเสียวเสวี่ยใช้บันทึกเป็นตำยเรียนรู้ค่ำยกล วิชำค่ำยกลของนำงบรรลุสูงล ้ำ และด้วยบันทึกเป็นตำย นำงก็ทะลวงค่ำยกล ขณะเดียวกับที่แอบฉวยทรัพยำกรของมหำค่ำยกลกลับมำด้วย
เจียงเมี่ยวอีรับหน้ำที่ผ่ำภูเขำเทียนเต้ำ ขณะที่หลี่เยว่เยว่รับหน้ำที่ใช้หอคอยสยบเซียนฉวยภูเขำเทียนเต้ำไปพร้อมซ่อนปรำณ
หำกให้โลกภำยนอกได้ทรำบว่ำตัวกำรคือสตรีทั้งสำมซึ่งอำยุรวมยังไม่ถึงห้ำร้อยปี คงไม่รู้จะเกิดเสียงฮือฮำเช่นไร
ไม่นำนมำนี้ สตรีทั้งสำมได้ข่ำวว่ำหอต ำรำเทียนเต้ำรวบรวมขุมก ำลังใหญ่ เตรียมบุกสู่แดนอุดร
สิ่งนี้ท ำให้เจียงเมี่ยวอีเดือดดำลยิ่ง
ทันใดนั้น เจียงเสียวเสวี่ยก็สังเกตเห็นบำงสิ่ง สีหน้ำของนำงแปรเปลี่ยน หันมองพฤกษำกระจ่ำงเต๋ำแล้วฟำดมือใส่มันเฉียบพลัน
พริบตำนั้น อักขระประหลำดปรำกฏขึ้นบนพฤกษำกระจ่ำงเต๋ำ
“แย่แล้ว! อักขระติดตำม! เก็บพฤกษำกระจ่ำงเต๋ำไปเร็ว!”
เจียงเสียวเสวี่ยตะโกน
แต่ก็ยังสำยเกินไป
ปรำณอันน่ำสะพรึงกล
