สังเวยตนเองให้เถียนซีรอดไป
เถียนซีเป็นบุตรีเซียน มำกสำมำรถยิ่ง และเป็นควำมหวังสุดท้ำยของเคหำสน์เทพจันทรำ มีเพียงนำงเท่ำนั้นที่ล้ำงแค้นให้เคหำสน์เทพจันทรำได้
“คิดจะหนี? หนีได้หรือ? เพรำะสำรเลวในเคหำสน์เทพจันทรำของพวกเจ้ำกระจำยพลังกลำยพันธุ์ตำมใจชอบ มีคนต้องตกตำยเพรำะมันไปมำกเพียงไรแล้ว!”
ผู้ฝึกตนมำกมำยรุมล้อมคนกลุ่มนี้ และแม้ผู้ฝึกตนจำกเคหำสน์เทพจันทรำจะแข็งแกร่งเพรำะกำรกลำยพันธุ์ พวกเขำก็ยังรับมือผู้ฝึกตนมำกมำยที่ไล่ล่ำมำไม่ไหวอยู่ดี
เหล่ำผู้ฝึกตนจำกเคหำสน์เทพจันทรำสิ้นหวัง
พวกเขำคิดว่ำเคหำสน์เทพจันทรำจะเบิกศักรำชใหม่ มิคำดเลยว่ำจะอวสำนในยุคสมัยนี้ก่อนใคร
เถียนซีไม่เต็มใจยิ่ง มองคนทั้งหลำยด้วยสีหน้ำบูดเบี้ยว “คิดจะฆ่ำข้ำ? ตื่นเถอะ! พวกเจ้ำนั่นแหละจะตำยกันหมด!”
เถียนซีพลันใช้โลหิตสีด ำหยดหนึ่ง ปรำณเซียนมืดด ำอันน่ำกลัวจำกมันสร้ำงบรรยำกำศชวนขนลุกซู่
สีหน้ำผู้ฝึกตนที่รุมล้อมเข้ำมำมำกมำยแปรเปลี่ยนอย่ำงมหันต์
“โลหิตเซียน!”
นี่คือโลหิตเซียนหยดหนึ่ง และเป็นแก่นโลหิตอันบรรจุกฎเต๋ำเซียนไว้ด้วย!
สิ่งนี้มิใช่โลหิตเซียนจำกเคหำสน์เทพจันทรำอย่ำงแน่นอน มันมีพลังเซียนอันมืดด ำ มิใช่พลังเซียนทั่วไป ชั่วร้ำยเป็นอย่ำงยิ่ง
โลหิตเซียนหยดนี้เป็นของก ำนัลแก่เถียนซีหลังฮั่วหร่วนแปรพักตร์จำกศำลำเติงเซียน ล ้ำค่ำอย่ำงยิ่ง
เดิมที เถียนซีอยำกผสำนโลหิตเซียนหยดนี้หลังบรรลุขอบเขตมหำยำนเพื่อจะได้ดูดซับมันดี ๆ แต่
