ย่ำคิดเลย กำรท ำควำมเข้ำใจเคล็ดพลังใช้เวลำอย่ำงน้อยก็ร้อย ๆ ปี เจียงผิงอันบรรลุกฎเกณฑ์มำกมำยเพียงนี้ อย่ำงน้อย ๆ ก็เป็นพัน ๆ ปีกว่ำจะถึงขั้นกลำงขอบเขตบูรณำกำร”
“เป็นพัน ๆ ปี? ป่ำนนั้นข้ำคงบรรลุขอบเขตมหำยำนไปแล้ว น่ำเบื่อจริง ไปดีกว่ำ”
เมื่อรู้ว่ำพวกตนมิอำจได้เห็นกำรต่อสู้ในกำลอันสั้น ผู้ฝึกตนรำยล้อมก็พำกันทยอยจำก พวกเขำไม่มีเวลำรอเจียงผิงอันท ำควำมเข้ำใจกฎเกณฑ์ที่นี่
กำรบรรลุเคล็ดพลังหำง่ำยไม่
กระทั่งในภพบุกเบิก จะเข้ำใจกฎเกณฑ์สักแขนงยังใช้เวลำเป็นร้อย ๆ ปี
ผู้ฝึกตนจำกเคหำสน์เทพจันทรำจ้องมองเจียงผิงอัน
ใครบำงคนถำมเถียนซี “คุณหนู เรำจะอยู่ที่นี่กันต่อไปหรือ? ไม่รู้อีกฝ่ำยจะออกมำยำมใดเลยนะ”
เถียนซีครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วจึงส่ำยหน้ำ “ไม่ต้องแล้ว จำกข้อมูลที่ได้มำ สำรเลวนี่ต้องได้ผลวิญญำณเซียนมหำสุญญะมำจึงบรรลุ”
“อีกฝ่ำยอำจต้องฝึกฝนที่นี่เป็นร้อย ๆ หรือพัน ๆ ปี อยู่ที่นี่ต่อไปก็เสียเวลำเปล่ำ”
“ไปส ำรวจเคหำสน์เซียนเทียนหลำนกัน หำกโชคดีก็อำจเจอผลึกเซียน มีประโยชน์ต่อกำรฝึกฝนของเรำ”
ผู้ฝึกตนจำกเคหำสน์เทพจันทรำก็จำกจร
ไม่ว่ำเจียงผิงอันจะแข็งแกร่งแค่ไหน เขำก็อยู่เพียงขั้นต้นขอบเขตบูรณำกำร และในชั่วกำลอันสั้นนี้ แค่เป็นยอดฝีมือขอบเขตมหำยำนให้ได้ในชั่วชีวิตยังมิอำจเกิดขึ้นได้ จึงไร้สิ่งใดต้องกลัวเกรง
แน่นอน พวกเขำก็อยำกฆ่ำเจียงผิงอัน แค่เพรำะเขำไม่ออกมำพวกเขำจึงไร้หนทำงลงมือมิใช่หรือ?
ใครจะเอำ
