ไหน
หร่านหงเฉินถ่ายทอดกระแสปราณหาเจียงผิงอันอีกครั้ง “เจ้ารีบไปเถอะ! ภายหน้าคนที่สู้กับเถียนซีได้อาจมีเพียงเจ้า จะเป็นอะไรไปที่นี่มิได้นะ!”
หร่านหงเฉินรู้ดีว่าตนมิใช่คู่มือเถียนซี และอัจฉริยะร่วมขอบเขตเพียงหนึ่งในศาลาเติงเซียนสาขาแคว้นชางหลานที่เอาชนะเถียนซีได้ก็คือเจียงผิงอัน
พลังต่อสู้ของเจียงผิงอันชัดเจนต่อทุกบุคคล เขากระทั่งเอาชนะชิวผิงเซิงผู้บรรลุปราณเซียนได้
หากเจียงผิงอันมีอันเป็นไปที่นี่ ภายหน้าก็อาจไร้ผู้ใดต่อกรเถียนซีได้แล้ว
ดังนั้น จะต้องมิให้เจียงผิงอันเป็นอะไรไปเด็ดขาด
เจียงผิงอันลุกขึ้นช้า ๆ
หร่านหงเฉินถอนหายใจโล่งอก ชายผู้นี้มิได้โง่ “อย่าขยับเยอะข้าจะสร้างภาพสะท้อนให้เจ้า เจ้าก็แอบหนีไปซะ”
แต่เจียงผิงอันมิได้ตอบ และมิได้ถอยหนี เขากลับก้าวออกมาข้างหน้า
“เจ้าจะทำอะไรเนี่ย!” หร่านหงเฉินขึ้นเสียง
หากเจ้าโง่นี่มิฉวยโอกาสหนี ไฉนจึงยังเดินหน้า กลัวคนจากเคหาสน์เทพจันทราไม่เห็นหรือไร?
“ท้าสู้” เจียงผิงอันตอบกลับอย่างสุขุม
ได้ยินเช่นนี้ หร่านหงเฉินก็แทบกระอักเลือด
นางหลงนึกว่าชายผู้นี้ฉลาด รู้จักหลบเลี่ยง รักษาชีวิต
มิคาดว่าชายผู้นี้จะโง่เขลา ป่านนี้ยังคิดท้าทาย!
หากเจียงผิงอันทำตัวโดดเด่นเกินไป เคหาสน์เทพจันทราก็จะยิ่งอยากฆ่าเขาแน่!
เถียนซีผู้เพลิดเพลินกับสายตาปวงชนสังเกตเห็นเจียงผิงอันเดินเข้ามาหา
วินาทีที่นางเห็นเจียงผิงอัน รอยยิ้มก็หายไปจากใบหน้า แทนที่ด้วยรอยยับบิดเบี้ยว
