นมหาสุญญะ ต้องอยู่อย่างน้อยอันดับแปดสิบ
เจียงผิงอัน เจ้านี่คงมิได้จะไปท้าทายรูปสลักศิลาอันดับแปดสิบจริง ๆ หรอกกระมัง!
แบบนั้นตายแน่ ๆ!
แม้เจียงผิงอันจะแข็งแกร่งจริง ๆ ก็ตาม แต่หากเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้น เขาก็อาจตายได้!
เจียงผิงอันเดินบนแผ่นศิลาหนาแข็ง ผ่านรูปสลักตระหง่านสูงมากมาย
แต่ละรูปสลักคือบุคคลผู้ยิ่งใหญ่ในหนึ่งยุคสมัย ต่างผู้ล้วนมีตำนานของตน
เทพกระบี่เว่ยหลาน ราชันหมัดชุยเฉิน ร่างเทวะสุดขั้วหยินซูไห่เหลียน หลัวซู่แห่งศาลาเติงเซียน…
แม้จะเป็นเพียงรูปสลัก ก็ยังประจักษ์ความน่าเกรงขามเกินใครในอดีตกาลได้ กลิ่นอายแห่งอดีตกาลโชยปะทะหน้า
เจียงผิงอันเดินไปเบื้องหน้าอย่างแช่มช้า ผ่านยอดบุคคลยุคแล้วสมัยเล่า
ยิ่งเดินไปไกล สุดท้ายปวงชนก็ตัดสินชัด
เจ้านี่กำลังฆ่าตัวตาย
หากไปยืนตรงหน้ารูปสลักอันดับเก้าสิบ อย่างมากก็บอกได้ว่าเขาถือดี
แต่จนไปอยู่หน้ารูปสลักอันดับแปดสิบ เขาก็ยังไม่หยุด หากมิใช่ฆ่าตัวตายจะให้เรียกเช่นไร?
หร่านหงเฉินแผดเสียง “เจียงผิงอัน รีบกลับมาเร็ว! หากอยากท้าทายจริง ๆ ก็ค่อยเป็นค่อยไปสิ แบบนี้จะตายเองนะ!”
กระทั่งเถียนซียังกล้าเพียงท้าทายอัจฉริยะเผ่ามนุษย์อันดับเก้าสิบ
แต่นี่เจียงผิงอันจะทำอะไร? ไปถึงตรงหน้ายอดฝีมือมนุษย์อันดับแปดสิบก็ยังไม่หยุด ยังคงเดินต่อไป
คงมิใช่เขาอยากท้าทายราชันศักดิ์สิทธิ์ อันดับหนึ่งของเผ่ามนุษย์หรอกกระมัง?
หร่านหงเฉินแค่คิดไปเรื่อย แต่ไม่นาน ความคิดข
