็นหนี้ใคร
เฝ่ยไป๋ลู่หันไปมองโจวอี้เจีย จึงเห็นอีกฝ่ายจ้องมองแบล็กการ์ดในมือของเวินสือเหนียนด้วยสีหน้าตกใจจนแทบจะทำให้ดวงตาของเขาหลุดออกมา
“ฉันซื้อของเสร็จแล้ว และยังมีเรื่องให้ต้องทำ จึงต้องขอตัวก่อน คุณค่อย ๆ เลือกไปนะ เพราะมันเป็นของขวัญสำหรับแม่ของคุณ ดังนั้นคุณต้องเลือกอย่างระมัดระวัง ฉันหวังว่าจะได้พบคุณอีกในครั้งต่อไป”
เธอเหยียดยิ้มส่งให้โจวอี้เจีย
เธอต้องหยิบยื่นไมตรีแก่อีกฝ่าย ด้วยหวังจะใช้โจวอี้เจียเป็นเหยื่อล่อเพื่อจับคนที่อยู่เบื้องหลังเขา
ไม่ว่าโจวอี้เจียจะไร้ยางอายแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถตามไป และได้แต่เฝ้าดูเฝ่ยไป๋ลู่จากไปด้วยความผิดหวัง
หลังทุกคนจากไปแล้ว เขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วโพสต์ข้อความว่า ‘…เธอบอกว่าหวังว่าจะได้พบฉันอีกในครั้งหน้า นั่นหมายความว่าเธอมีความประทับใจที่ดีในตัวฉันใช่ไหม?’
แม้ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะตอบอะไร แต่โจวอี้เจียดูมั่นใจไม่น้อย
……
ถึงการปรากฏตัวของคนคนนี้จะส่งผลต่ออารมณ์ของเธอ แต่เฝ่ยไป๋ลู่ก็ได้ซื้อของที่ตนอยากได้ และรู้สึกว่าการเดินทางไปถนนเฉาอวี้ครั้งนี้ก็ไม่ค่อยน่าพอใจเท่าไหร่
เมื่อเวินสือเหนียนเห็นเฝ่ยไป๋ลู่โยนหยกชิ้นเล็ก ๆ เป็นครั้งคราว มุมปากของเขาก็ยกขึ้นราวกับว่าอารมณ์ดี จากนั้นจึงถามขึ้นว่า “นี่คือหยกที่คุณต้องการหรือเปล่า”
ก้อนหยกมีความหนาเพียงหนึ่งเซนติเมตรและดูธรรมดา
แต่สิ่งที่คู่ควรให้เฝ่ยไป๋ลู่แสดงฝีมือ จะต้องไม่ใช่ของธรรมดา
“ควา
