บเฝ่ยไป๋ลู่แล้วมองเจ้าของร้านอย่างโกรธเคือง “คุณกล้าขายของที่อันตรายแบบนี้ได้ยังไง? ถ้ามีคนตาย มโนธรรมของคุณจะไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ?”
คำพูดเหล่านี้ไร้เหตุผลไปหน่อย จนสีหน้าเจ้าของร้านแข็งทื่อและพูดอย่างไม่พอใจ “นี่ไม่ใช่รอยแตก แต่คือรอยเลือดของหยกหินเลือดไก่ มันแค่เหมือนรอยแตกเท่านั้น แล้วมันก็ไม่ได้ร้ายแรงอย่างที่คุณพูดเลย ถ้าพวกคุณซื้อไม่ไหว ก็รีบไปซะ อย่ามารบกวนธุรกิจของฉัน”
“ดูแล้วพวกแกไม่เหมือนคนที่มีปัญญาซื้อหยกนี้ได้ ซื้อไม่ไหวก็อย่ามาที่นี่ แผงขายของข้างนอกนั่นเหมาะกับพวกแกแล้ว!” ทันใดนั้นก็มีเสียงชายหนุ่มแทรกขึ้น น้ำเสียงดูถูกเหยียดหยาม
เขาสวมสร้อยทอง ใส่นาฬิกาหรู ตั้งแต่หัวจรดเท้าแปะป้ายว่าเป็นคนรวยให้รู้โดยทั่วกัน
สีหน้าของเจ้าของร้านผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย เขาเข้าไปต้อนรับ “คุณหลิน ไม่เจอกันนานเลยนะครับ คุณชอบวัตถุโบราณแบบไหนเหรอครับ? เอ คุณบอกผมมาทางวีแชตก็ได้ ผมจะไปส่งถึงประตูบ้านด้วยตัวเองเลย ผมจะกล้าให้คุณต้องลำบากเทียวไปเทียวมาได้ยังไงกันครับ”
ท่าทางประจบสอพลออยู่เล็กน้อย
“หยกหินเลือดไก่ชิ้นนั้นแหละ ห่อมันให้ฉัน ฉันจะมอบให้ใครบางคน” หลินเจี้ยนลี่โยนการ์ดทองหรูหราออกมา
“ได้เลยครับ” เจ้าของร้านเดินจากไปด้วยรอยยิ้มและส่งเสียงพ่นจมูกอย่างเหยียดหยามขณะที่เดินผ่านโจวอี้เจีย
หลินเจี้ยนลี่เชิดหน้ามองคนอย่างเย่อหยิ่ง ไม่กี่วินาทีที่สายตาของเขาจับจ้องไปที่ใบหน้าของเฝ่ยไป่ลู่ ในด
