้ยนลี่ เมื่อเห็นว่าเฝ่ยไป่ลู่และคนอื่น ๆ ไม่อยู่แล้ว เขาก็เช็ดเหงื่อที่หน้าผาก
โชคยังดีที่สุดท้ายหยกชิ้นนี้ก็มีคนซื้อไป
ถ้ายังอยู่ในร้าน และลูกค้าคนอื่นรู้เรื่องหางกิเลนหัก น่ากลัวว่าต้นทุนหนึ่งแสนก็ยังจะไม่ได้คืน แถมร้านจะเสียชื่อเสียงด้วย
……
หลังออกจากร้านทำตราประทับแล้ว โจวอี้เจียก็หดหู่อยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็ร้องไห้ออกมา “พี่สาว พี่เองก็คิดว่าผมมันยากจนและขี้เหนียวด้วยหรือเปล่า?”
เฝ่ยไป๋ลู่ ‘ใช่’
โจวอี้เจียเงยหน้าที่ดวงตานกการเวกเต็มไปด้วยน้ำตาขึ้น “ผมก็อยากซื้อให้พี่เหมือนกัน แต่ว่าผมไม่มีเงินมากขนาดนั้น ทั้งผู้จัดการและบริษัทของผมก็ไม่ได้สนับสนุนอะไรผมเลย แล้วผมยังทำให้คุณหวังโปรดิวเซอร์ชื่อดังในวงการบันเทิงต้องขุ่นเคือง ผมไม่มีงานทำแล้วก็ไม่มีรายได้…”
แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอล่ะ? เฝ่ยไป๋ลู่ส่งเสียงรับรู้ไปงั้น ๆ
“เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าผมเก่งกว่าคนอื่น ๆ ในรุ่น แต่เพราะพวกเขาชอบเอาใจเจ้านายและเชื่อฟัง พวกเขาเลยดังกว่า”
โจวอี้เจียร้องไห้ออกมาจากใจดูน่าสงสาร “ผมหดหู่ใจมาก ถึงขั้นหมดอาลัยตายอยากเกลี้ยกล่อมตัวเองให้เชื่อฟังการจัดการของผู้จัดการ เรื่องนั้นจึงได้เกิดขึ้นตามมา…ถ้าไม่ใช่เพราะพี่สาวช่วยผมไว้ ผมเกือบจะก้าวลงสู่เหวแล้ว ผมขอบคุณพี่จริง ๆ ไม่อยากเห็นพี่รังเกียจผม!”
เฝ่ยไป๋ลู่กวาดมองโบราณวัตถุรอบ ๆ พลางพยักหน้าแบบขอไปที
ท่าทางแบบขอไปทีนี้ทำให้โจวอี้เจียแทบจะขบฟันจนหัก
เวินสือเ
