ในสมรภูมิ ประกำยดำบเงำกระบี่ รัศมีจำกวรยุทธ์เรืองรองจรัสฟ้ำซำกศพร่วงกรำวเช่นหยำดฝน ปะปนกับโลหิตชุ่มปฐพี
ต่อหน้ำกำรโจมตีอย่ำงดุเดือดจำกนิกำยเทวมำร เผ่ำมำรเสียขวัญก ำลังใจและถอยร่น แต่นิกำยเทวมำรก็ไร้ควำมคิดปล่อยพวกมันไป
พวกเขำฉวยโอกำสซ ้ำเติม ทวงถำมเอำชีวิต
แม้ตัวตนจำกเขตแดนมำรมืดทมิฬต่ำงมีพลังต่อสู้กล้ำแกร่ง แต่พวกมันมีจ ำนวนไม่มำก และผลกระทบต่อสมรภูมิมิได้สูงนัก
มิใช่ทุกคนจะท้ำทำยสวรรค์ หนึ่งบุคคลกระทบทั่วสมรภูมิได้อย่ำงเจียงผิงอัน
หลังข่ำวกำรเปิดศึกระหว่ำงนิกำยเทวมำรและเผ่ำมำรกระจำยตัวรำคำของโอสถและอำวุธวิเศษก็โถมตัวขึ้นอีกครั้ง ท ำให้เหล่ำผู้ฝึกตนบ่นระงมก่นด่ำ
“บัดซบ รำคำอำวุธวิเศษขั้นหนึ่งธรรมดำ ๆ เพิ่มขึ้นตั้งสิบห้ำเท่ำ!”
“ภำยหน้ำ ต่อให้ขึ้นเป็นยี่สิบเท่ำ เจ้ำก็อำจซื้อมันไม่ได้แล้ว ยำมแดนอุดรแตกพ่ำย เขตเหมืองที่นั่นก็จะอยู่ในปกครองของเผ่ำมำรทรัพยำกรจะน้อยลง และรำคำอำวุธวิเศษกับโอสถก็จะถีบตัวทะยำน”
“ข้ำหวังว่ำนิกำยเทวมำรจะยื้อไว้ได้ เพรำะถึงอย่ำงไรเรำก็เผ่ำมนุษย์เหมือนกัน หำกแดนอุดรพินำศ เผ่ำมนุษย์ก็จะอยู่ในอันตรำย”
“อย่ำฝันกลำงวันดีกว่ำ เขตแดนมำรมืดทมิฬร่วมมือกับเผ่ำมำรต่อให้เป็นนิกำยเทวมำรยำมสมบูรณ์พร้อม ก็อย่ำหวังจะหยุดได้”
“นับแต่ยำมนิกำยเทวมำรให้เจียงผิงอันเป็นเจ้ำนิกำย ข้ำก็บอกแล้วว่ำนิกำยเทวมำรไม่รอดแน่ ให้ข้ำเป็นเจ้ำนิกำยยังแข็งแกร่งกว่ำเจียงผิงอันเลย”
นับแต่แรก ไร้ผู้ใ
